Ina

De roparun maakt al vanaf 1992 mensen enthousiast om samen een unieke sportprestatie neer te zetten EN geld op te halen voor een goed doel: in dit geval kwaliteit van leven toevoegen aan de laatste levensfase van kankerpatiënten en daarmee ook goede herinneringen maken voor hun naasten. Sinds 1995 mag ik, in wisselende rollen, deel uitmaken van dit goede doel. Een enkel jaar overslaand (alleen met een echt goede reden) was ik loper, fietser, teamcaptain, masseur en ook nog 3 jaar vrijwilliger onderweg. In 2020 hoop ik weer te kunnen gaan lopen.

Team 40 Daniel den Hoed was geen keuze, maar een ‘must’. Sinds 1990 daar werkzaam, eerst 12,5 jaar op afdeling haemotologie, toen een jaar op wereldreis en bij terugkomst een warme deken over me heen bij binnenkomst in het gebouw en op de interne oncologie begonnen. De Daniel den Hoed heeft bij velen een speciale plaats in het leven, in het hart. Dat merk je ook als Danielteam; met elkaar, tijdens de voorbereiding, tijdens de roparun. Mooie en verdrietige emoties en herinneringen komen vaak los, er zijn steun en stilte voor elkaar, een arm, een schouder, een liefdevol gebaar, samen een lach en een traan delen.

Nu de Daniel den Hoedkliniek geen eigen gebouw meer heeft, maar opgegaan is in het grote ErasmusMC, proberen we ook daar de warme, passievolle patientgerichte zorg te geven, waarom de Daniel bekend stond. Dat lukt steeds beter, al gaat het met vallen en opstaan. Gelukkig kunnen er op de afdeling, door de roparun gesponsorde activiteiten, doorgang vinden. Schoonheidsspecialistes kunnen 1x per week een dag behandelingen geven, een kunstzinnig- en muziektherapeute geven betekenis aan het ziek zijn en ‘Bedtimestories’ geeft de patienten afleiding, een goed gesprek, ontspanning. Dit lijken kleine dingen, maar ze zijn van onschatbare waarde voor mensen wiens levens zo op hun kop staan.

De roparun draagt ook het (nieuwe) Familiehuis een warm toe. Nu nog gevestigd en voor overnachtingen beschikbaar aan de Groene Hilledijk, en in 2020 de opening van het nieuwe grote Familiehuis tegenover het Erasmus, zodat familieleden heel dicht in de buurt van hun geliefden kunnen zijn. Niet alleen een huis van bed, bad en brood, maar een huis vol warmte, veiligheid, steun, nabijheid, ontspanning. De trainingen van het Danielteam beginnen en eindigen nog steeds bij het Familiehuis en we worden er altijd warm (en met koffie en thee) ontvangen.

Het plan om dit jaar nu eens een kort stukje te schrijven is niet gelukt. De roparun en het Danielteam roepen ook zoveel gevoelens op. Die je dan in woorden probeert te vangen. Wat dan weer niet lukt, of niet voldoende voor het gevoel. Op onze site staat een ‘gedicht’ van Cor Berrevoets, een loper uit het Danielteam van een paar jaar geleden. Hij verwoordt het zo mooi en ik neem de vrijheid zijn gedicht hieronder te plaatsen:
Ik heb het nooit begrepen.
Waarom gaat iemand in 2 dagen tijd 75 km hardlopen?
Waarom gaat iemand dag en nacht achter een TomTom aan fietsen?
Waarom gaat iemand met serieus slaaptekort een busje navigeren?
Waarom gaat iemand buiten op straat behaarde benen kneden?
Waarom gaat iemand onbeperkt voedsel uitdelen vanuit een vrachtwagen?
Waarom gaat iemand een vrachtwagen met een gemiddelde snelheid van 11,6 km/uur van Hamburg naar Rotterdam rijden?
Waarom?
Nu weet ik het.
Je kunt dit aan niemand uitleggen.
Je kunt het alleen beleven.
Wat een saamhorigheid.
Onvergetelijk.
Cor Berrevoets

DAAROM!