Roparun 2014 verslag van Nikky

Geplaatst in Blog | 5

Roparun 2014

Roparun 2014

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voorafgaand aan deze Roparun hebben we behoorlijk wat tegenslagen moeten verwerken. Waar we begonnen met een compleet team en twee reserve lopers hadden we een paar weken van te voren drie lopers te kort en heeft de tweede fysio/sportmaseuse twee dagen voor vertrek naar Hamburg afgezegd. De lopers hadden we vrij snel gevonden, mede dankzij facebook kregen we voldoende aanmeldingen om een extra team te kunnen starten. Maar waar vind je een fysio/sportmasseur in binnen twee dagen die bereid is het pinksterweekend met ons mee te gaan? Gelukkig was Marja (onze sportmasseuse die dit jaar heel graag als fietster mee wilde) bereid om ook dit jaar als sportmasseuse mee te gaan.

Vrijdagochtend 08.00 uur. We verzamelen bij de Daniel den Hoed kliniek waarvandaan we over ongeveer twee uur zullen vertrekken naar Hamburg. Oud teamlid Ina heeft een spandoek gemaakt met aan de ene zijde ‘Daniel kanjers’ en aan de andere zijde ‘heel veel plezier en succes’. Erg leuk als je ’s ochtends aankomt en je komt dit, tussen twee infuuspalen hangende, spandoek tegen!

Na twee uur inladen, koffie drinken, kennismaken met de nieuwste teamleden en al heel veel lol en gezelligheid gaan we op weg naar Hamburg! Ik zal het eerste stuk rijden. Als we wegrijden zeg ik nog tegen Peter, dit jaar branden er geen lampjes in de auto…

Vorige jaar hadden we van te voren wat pech met het busje dat we gehuurd hadden. Bij het wegrijden uit de garage brandt het accu lampje. Na een paar telefoontjes komt de man van de garage de accu opladen, het busje lijkt het weer te doen. Maar na een half uur stopt de motor met draaien. We bellen opnieuw. Er wordt een nieuwe accu ingezet. Dit lijkt de oplossing, maar schijn bedriegt. Terwijl we naar onze sponsor rijden om bloemen te overhandigen gaat het lampje weer branden. We moeten terug naar de garage en krijgen uiteindelijk een ander busje.

Vrijdag 10.30 uur. We rijden de snelweg op. En jahoor, er gaat weer een lampje branden… Peter vertelde dat hij dit gisteren ook al had en hier al mee terug geweest is naar de garage. Blijkbaar is het probleem toch nog niet opgelost. We bellen de garage en moeten terug komen. De auto maakt niet meer dan 3000 toeren en schakelt vaak niet verder op dan zijn vierde versnelling. Bij aankomst staat er al een ander busje voor ons klaar. We zijn erg teleur gesteld, geen automaat (vind ik overigens niet erg) maar nog erger met dit prachtige weer, geen airco! Bij nadere inspectie blijkt dat het enige achterraam dat open zou moeten kunnen niet open kan, het zit dicht getaped en gekit. Het is kiezen of delen, het autoverhuurbedrijf heeft geen andere busjes. We plakken de stickers op het nieuwe busje en laden alle spullen over. Wanneer we het raam aan de passagierskant proberen te openen merken we dat dit raam ook niet open kan, de motor van het raam is kapot. Hier gaan we niet mee akkoord, met negen personen in een busje waar slechts een raam open kan is zelfs onverantwoord met deze zomerse temperaturen. We krijgen toch een ander busje, helaas weer zonder airco maar met vier ramen die open kunnen. Weer plakken we de stickers op de auto en laden alles weer over. Onderweg komen we erachter dat dit busje best oud moet zijn, er zit namelijk een cassettespeler in… Verplicht naar de duitse radio luisteren dus.

Vrijdag 11.30 uur. Busje 2 is vertrokken! Na ruim anderhalf uur rijden komen we samen met busje 1 en de vrachtauto. Zij hebben gepauzeerd, en na een korte plas-stop (en mc flurrie) voor ons busje, gaan we gezamenlijk verder. Frans neemt het stuur over. Nu kan teamcaptain Peter eindelijk gaan slapen. De rest van het busje volgt terwijl Frans en ik lol hebben door alles wat op de duitse radio gezegd wordt na te praten. Af en toe rijdt Frans te hard of neemt plotseling een afslag omdat hij zelf moet plassen, zodat de vrachtauto en het andere busje ons even ‘kwijt’ zijn, maar gelukkig zijn er mobiele telefoons. Het laatste stuk rijdt Peter. Gelukkig belanden we niet in lange files en gaat alles verder voorspoedig. What doesn’n kills you makes you stronger…

Vrijdag 18.00 uur. We arriveren bij het hotel en krijgen uitleg van de receptioniste. Ook Jaap en Susanne arriveren op de motor. De kamerverdeling wordt gemaakt en we krijgen de gelegenheid om ons even op te frissen. Ik deel de kamer met Susanne, Jaap en Alain. Ik twijfel nog even of in mijn roze heuptasje om doe, maar op advies van Susanne doe ik het maar wel (het is wel heel handig). We lopen de trap af en gaan naar buiten. Er zitten een stuk of vijf teamleden buiten met roze shirts. Ik zeg; ‘zo wordt het een roze avond ofzo’? Niemand reageert op mijn opmerking. Al gauw wordt het duidelijk dat het inderdaad een roze avond wordt, ik voel nattigheid. Ik ga namelijk over twee weken trouwen en aangezien roze mijn lievelingskleur is… Linda, Anna, Jacqueline en de anderen die nog niet buiten waren komen de trap af met een dienblad met Flugels, feiglings, zonnebrillen en wat spullen die ik aan moet trekken. Jannie heeft nog een reserve roze (hardloop) shirt meegenomen voor het geval ik vanavond voor een andere kleur gekozen had. Uiteraard heb ik al een roze shirt aan en kan Cor, die geen roze shirt aan heeft, Jannie haar roze reserveshirt aan! Nadat ik mijn kroon/sluier, sjerp en button op/aan heb gaan we op pad. Mijn taak: voor zoveel mogelijk geld Flugels verkopen, de opbrengst is uiteraard voor de Roparun! Ik heb wat last van koudwatervrees en weet echt niet hoe ik die dingen ga verkopen, mijn Duits is echt behoorlijk slecht (ondanks dat Frans en ik de duitse radio de hele dag hebben nagepapagaaid). Met wat hulp (lees; heel veel hulp) van mijn teamleden hebben we de eerste slachtoffers al snel gevonden. Ik drink mezelf ook maar wat moed in, wie weet helpt het ;). Bij aankomst in het restaurant heb ik al behoorlijk wat verkocht, er zit ongeveer 70 euro in mijn roze buiktasje.

 

Roparun 2014Vrijdag 20.00 uur. We genieten gezamenlijk van een heerlijke maaltijd. Een erg leuk gezicht al die roze shirts bij elkaar! Ook het koude biertje smaakt goed na deze warme auto-dag. Na het eten zal ik nog wel aan de bak moeten met mijn verkoopskills, Jacq heeft een hele rugzag vol Flugels, er lijkt geen eind aan te komen… Gelukkig hebben de mensen op straat nu wat meer alcohol op, dat verkoopt makkelijker. Ook komen we wat nederlanders tegen, nu gaat het me wel gemakkelijk af. De beste deal van de avond is met een nederlandse jongen/man hij geeft mij vijftig euro voor 6 Flugels!!! Sommige teamleden hebben het wel gehad na deze drukke dag en gaan lekker hun bedje opzoeken. Het grootste gedeelte gaat echter nog een drankje doen. Na het drankje moet ik toch echt af van die laatste Flugels, met hulp van vooral Frans en Jacq lukt het me alle Flugels te verkopen, nu kunnen ook wij onze bedjes opzoeken, op naar morgen, op naar de start van de Roparun!Roparun 2014

Zaterdag 6.00 uur. Ik word wakker. Veel te vroeg want we hoeven pas om half acht aan het ontbijt te verschijnen. Naast ons slaapt een sportteam met jongetjes van een jaar of negen, zij zijn ook wakker en maken behoorlijk wat lawaai. Ik blijf nog in bed liggen tot de wekker van Alain om iets voor zevenen gaat. We zijn alle vier (zelfs Suus) snel wakker en kleden ons aan. Om kwart over zeven ga ik alvast naar de ontbijtzaal samen met Alain. Ik weet dat ik meestal niet de eerste ben, maar bijna het hele team is al beneden inclusief Frans. Dit kan in de krant! Frans is namelijk als laatste naar bed gegaan (heeft nog een potje gepoolt met Jaap) en is eigenlijk nooit op tijd tijdens het ontbijt. Hij blijkt al vanaf kwart over zes beneden te zijn. De zon scheen zijn kamer in en het was behoorlijk warm en lawaaierig. Om half acht hebben de meeste teamleden dus al gegeten maar het is reuze gezellig en we zitten daar wel een tijdje.

Zaterdag 8.30 uur. We gaan naar het startterrein. De meeste van ons gaan lopend, de anderen gaan de busjes vol tanken. Bij aankomst op het startterrein zien we de vrachtauto gelijk staan, Jan heeft een mooi plekje achter in een hoek weten te bemachtigen. We spannen de luifel en zetten alle banken en tafels klaar. Ieder doet zijn ding. We gaan met zijn allen aan tafel waar Jannie de mensen die dit jaar een bijzondere leeftijd hebben bereikt een cadeautje geeft. Ook krijgen we allemaal een gelukshartje en steken we twee kaarsjes aan voor de mensen die aan kanker zijn overleden/voor wie we dit doen. We genieten van de heerlijke taart om te vieren dat Roparun team 40 dit jaar zijn 10000ste kilometer maakt! Na dit officiele stukje gaan we met zijn allen kijken hoe de eerste teams van start gaan. Eerst maken we nog een teamfoto onder de startboog. Ik word geinterviewd door iemand van de organisatie die nieuwsgierig is waarom ik een sluier op mijn hoofd heb. Ik word met foto en verhaal op de Roparunsite gezet! Na de start gaan we terug naar de vrachtauto. Peter spreekt de route met de fietsers door. Hierna gaan we met zijn allen lunchen. Na de lunch maakt busje 1 zich langzamerhand klaar voor de start. Ik ga met Frans en Suus op pad om de maaltijden die de lopers van de Roparun krijgen te ruilen voor alleen wat stokbrood en salade. Ook dit jaar mag dit weer en we staan een poosje gezellig te praten met een man van de organisatie.

Zaterdag 14.30 uur. (eigenlijk iets eerder) We begeven ons naar de start. Albert mag dit jaar starten met lopen, dit houdt indirect ook in dat hij de 10000ste kilometer van het team mag lopen! Hij is erg vereerd dat hij dit mag doen. Jannie is de fietster die van start mag gaan in Hamburg. Omdat de auto de eerste kilometers niet op het parcours mag zijn er ook twee lopers op de fiets namelijk Anna en Cor. Bij de start is het erg gezellig, tijdens het nummer van Queen (verzoekje van de fietster van het team dat gelijktijdig met ons start) gaat Albert helemaal los samen met de loper van het andere team dat van start gaat, erg leuk om te aanschouwen! Maar dan is het eindelijk zo ver, we tellen van tien naar 0 en onze Roparun 2014 is begonnen!!! Het is erg warm, vooral voor de lopers, maar wat is het toch fantastisch om hier aan de start te mogen staan!

Zaterdag 16.00 uur. We komen aan bij onze eerste rustplek Vierden. Bij de boerderij waar we vorige jaar gestaan hebben staan nog geen andere Roparunners. Peter en Frans gaan naar het woonhuis om te vragen of we hier een paar uurtjes mogen staan. Ze leggen uit wat we aan het doen zijn en de eigenaresse vindt het helemaal prima! We rijden dit jaar wat verder door op het erf, een heerlijke plek langs de graanvelden (beetje jammer van alle insecten). Wederom spannen we de luifel voor wat schaduw en zetten de banken en tafels neer. De meesten van ons gaan nu voor de eerste keer hun blauwe krat herpakken en een tasje klaarmaken voor in de auto tijdens het eerste blok. Daarna pakt iedereen zijn rust. De een gaat even in de vrachtauto liggen, een paar anderen pakken een matje en leggen het buiten neer of nemen plaats aan de tafels. Suus had het fantastische idee om wat Radler 0.0% mee te nemen. Ze had ze in de piepschuim dozen met ijs gedaan, dit werkt echter zo goed dat we ruim een uur moesten wachten voor de ‘biertjes’ ontdooid waren! Ondertussen was Guido bezig met de eerste massages en kon Rob aan de slag met de macaroni. Ondertussen kwamen Jaap en Linda aan die ons konden vertellen dat het andere team even verkeerd gelopen was waardoor ze waarschijnlijk wat vertraging zouden oplopen. We gingen wat vroeg eten omdat dit voor de lopers beter is (we zouden rond half acht vertrekken) Ondanks de heerlijke rustplaats duurde het wachten erg lang want ook wij wilden nu het parcous op!

Zaterdag 19.45 uur. We gaan aan ons eerste blok beginnen! Terwijl we staan te wachten stopt er een motor van de organisatie, ook deze motorrijder is benieuwd waarom ik een sluier op mijn hoofd heb, we gaan samen op de foto en hij vervolgt zijn route. Busje 1 komt aan en we kunnen even bijkletsen hoe hun eerste blok is verlopen. Vooral erg warm… En even verkeerd gelopen. Het praatje is niet voor lange duur want in de verte zien we de loper en fietsers aankomen. Dan is het zover, Suus en ik starten met fietsen en Alain met lopen. We hebben besloten de lopers op alfabetische volgorde van de beginletter van hun voornaam te laten lopen, wanneer je moe bent hoef je niet lang na te denken wie er aan de beurt is. We zijn blij dat we aan het avondblok beginnen, de zon is weg en de temperatuur is iets gezakt. Voor de fietsers heerlijk weer want we dragen allebei alleen een shirt en ik zelfs een korte broek. Wel hebben we de lichtgevende hesjes al aan want vanaf acht uur moeten deze officieel gedragen worden. Na een paar wissels krijgt Peter een sms van de organisatie, de hesjes hoeven nog niet gedragen te worden omdat het nog lang niet donker is, pas om negen uur zijn ze verplicht. Na ruim twee uur krijgen we de eerste fiets wissel en stappen Suus en ik in het busje. Het begint donker te worden, mijn zwakke punt want ik ben best wel een beetje nachtblind. In de auto gaat het nog wel maar op de fiets zie ik regelmatig dingen/mensen/spoken die er niet zijn. Daarom hebben Suus en ik een dealtje. Suus rijdt niet graag in het busje dus zij navigeert en fietst voorop (vooral in het donker) en ik rijd de auto en fiets meestal achterop. Wat zouden wij zonder elkaar moeten?!

Zondag 00.12 uur. We komen aan bij het tweede wisselpunt, Borgveld. Het andere team neemt het van ons over en wij gaan verplaatsen naar de volgende rustplaats, Wardenburg. Nu zijn we allemaal wel toe aan een beetje slaap. We parkeren bij een supermarkt, vlakbij een bos. Suus, Marleen, Peter en ik vullen de bus alvast aan voor het volgende blok zodat we dat niet hoeven doen als we net wakker zijn. Suus en ik moeten nog even plassen en besluiten dit achter het gebouw te doen, niet in de bosjes maar gewoon buiten het licht van het pand, er is verder toch niemand anders…. We zijn net klaar als we autolampen zien. Polizei, hihi! Ze vragen ons hoe het gaat en hoe ver we nog moesten. Ze hadden niet een halve minuut eerder moeten komen, dan hadden wij gezellig in de spotlights gezeten! Nu gingen ook wij slapen, ik lag weer drie hoog in het stapelbed dus een hele klim voor ik erin lag. Na een uur of twee kwam de ‘wake up call’ ik was direct wakker. Heerlijk als je uit je bed komt en er wordt gevraagd wat je wilt eten en drinken! De lopers werden ondertussen gemasseerd en de fietsers konden op hun gemak bijkomen, de auto was immers alweer voorzien van eten en drinken voor onderweg.

Zondag 5.00 uur. Ook in blok twee gaan Suus en ik van start op de fiets. Het is heerlijk om nu op de fiets te zitten, de zon komt op en het belooft een mooie dag te worden. Vlak voor de fietswissel begint het een beetje te regenen, de theorie van Suus en mij, de lopers hebben net niet hard genoeg gelopen 😉 Gelukkig is de regen voor Peter en Marleen ook van korte duur. Blok twee verloopt soepel, Frans voelt iets aan zijn kuit maar hij denkt dat het na een massage beter zal gaan. Ons team loopt de achterstand in en we zitten weer op schema!

Zondag 09.50 uur. We zijn bij de wisselplek in Surwold aangekomen en verheugen ons om naar het steunpunt in Kluse te rijden. Team 1 zal daar tijdens hun derde blok even stilstaan om snel een broodje hemaworst naar binnen te schuiven maar wij blijven hier een uurtje. Heerlijk genieten van een echte douche en schone toiletten. Bij aankomst staan de oud teamleden van team 40; Ina, Leo en Ria al op ons te wachten. We praten even bij hoe alles tot dan toe gaat en gaan ons dan even opfrissen. Daarna is het dan toch echt tijd voor een heerlijk broodje hemaworst, een kop soep en de gezellige sfeer. Vanaf Kluse rijden we naar Emmen. Eerst verdwalen we nog een beetje om vervolgens over een enorm lange, hobbelige weg in Nederland aan te komen.

Zondag 12.00 uur. In Emmen parkeren we bij een campeerwinkel. Ook hier staan geen andere teams dus een heel parkeerterrein voor onszelf. Mijn schoonouders staan vlakbij op de camping en komen ons bezoeken. Op ons verzoek hebben ze acht zakken met mini Mars, Twix, Bounty en natuurlijk speciaal voor Frans; Milkyways mee genomen! Super lekker want dit misten we echt in het busje! De massagetafels worden ondertussen uitgeklapt en de lopers worden gemasseerd. De meeste teamleden blijven wakker. We drinken een kopje koffie met elkaar en bekijken foto’s, Jaap en Linda hebben zich ook weer bij ons aangesloten. Ondertussen begint het aardig te regenen, misschien voor de lopers wel lekker want ook vandaag is het weer erg warm.

Zondag 15.00 uur. Het is tijd om aan ons derde blok te beginnen. Het houdt op met regenen. Dit keer beginnen Peter en Marleen met fietsen en zullen Suus en ik het busje rijden. Een moeilijk begin voor ons, de auto mag niet op het parcours want deze gaat namelijk door de dierentuin! Ook zijn er wegwerkzaamheden en even weten we het niet meer. We gaan af op onze kennis van vorige jaar, we vermoeden dat de loper die nu op de route is, Eric, een flink stuk zal moeten lopen. Dit klopt, Eric loopt een kleine drie kilometer. Bovendien is het toch weer erg warm. Vol goede moed gaan we verder. Op dit stuk van de route zijn meerdere stukken waar een auto niet is toegestaan en verderop gaan we nog een keer de fout in, dit keer is Frans de sjaak. Hij loopt ruim drie kilometer. Het routeboek klopte niet helemaal… Na deze voorvallen zijn Suus en ik blij dat we weer mogen fietsen. Het is een zwaar blok voor de lopers, ze krijgen wat kleine pijntjes, het is warm en de snelheid zakt wat. Gelukkig komen we goed aan bij het volgende wisselpunt. We proberen de sfeer goed te houden en praten onderweg veel met elkaar. Hier komt ook de kreet Alain, appartement, absolutement vandaan. Alain woont in een appartement en heeft zo’n beetje de hele Roparun 11.4 gelopen zonder dat we dit tegen hem hoefden te zeggen!

Zondag 20.00 uur. Aankomst bij het wisselpunt in Bruinehaar waar team 1 aan hun vierde blok gaat beginnen. Wij rijden naar Zutphen waar we op een industrieterrein parkeren. Ook nu kunnen we onze slaap goed gebruiken. Eerst nog even het busje bijvullen en dan toch eindelijk lekker naar bed! Als we wakker worden gaat het de hele riedel weer beginnen. De lopers worden gemasseerd en wij krijgen weer een heerlijk broodje hagelslag en een bakkie koffie van Rob. Als iedereen is gemasseerd en heeft gegeten moeten we toch echt aanstalten maken om weg te gaan, het gaat dit blok niet vanzelf… Wanneer we Zutphen binnenrijden zien we het andere team op het parcours, we moeten ons echt een beetje haasten! Het plan is om met alle lopers door Zutphen te lopen, ze schijnen hier van alles georganiseerd te hebben. Jannie weet ons te vertellen dat er nog maar vier teams achter ons lopen, we lopen dus echt in ‘de staart’ van de Roparun…

Maandag 02.00 uur. Bij aankomst op het parcours in Zutphen is het grote feest al over maar gelukkig zijn ze ons niet vergeten, de ruiten van de auto worden schoongemaakt en we krijgen een goodiebag. Ook nu rijden Suus en ik het busje, wij willen namelijk graag over de Veluwe fietsen. Onderweg bij Apeldoorn maken we nog een foto, met zijn allen in het busje met alle lampjes aan, Apeldoorn redlightdistrict part 2 (vorig jaar part 1). Onderweg komen we de touringcar van het Ijsselland ziekenhuis tegen, zij lopen voor ons, we praten even bij. Er wordt gewaarschuwd voor erg slecht weer. Tot nu toe flitst het af het toe en het regent. Maar gelukkig lijkt het noodweer ons bespaard te blijven. Wanneer Suus en ik op de fiets stappen is het droog. We gaan aan het donkerste deel van de route beginnen. Bij een dixie moet Suus plassen en vraagt of ik bij haar kan blijven omdat ze een gek in een drakenpak zag, dit kan echter niet want het busje is niet in de buurt en de loper loopt verder, ik schreeuw dat het niet gaat. Daar staat de organisatie, ze geven me een lichtgevend armbandje en ik vraag of een van de motorrijders Suus wil opwachten bij de dixie omdat ze het eng vindt in het donker, hij lacht, ik roep nog na dat ze hem wel zal vertrouwen omdat hij een jas van de organisatie draagt. Nadat Suus ons weer heeft ingehaald blijkt dat de man in het drakenpak ook bij de organisatie hoort hihi!. Het grappige is dat ik eigenlijk ook moest plassen bij die dixie maarja dat gaat niet als je allebei moet fietsen. Na verloop van tijd moest ik echt nodig. Volgens ‘buienalarm’ is het ook echt nodig om nu een regenpak aan te trekken. Ik fiets vooruit om te plassen en m’n regenpak aan te trekken, kom ik bij het busje ligt Frans in de bosjes met een laken over zijn hoofd, ik schrik me helemaal kapot! Terwijl ik zit te plassen flikt hij hetzelfde bij Suus, ook zij gaat keihard gillen. Vlak nadat ik mijn regenpak aan heb gaat het behoorlijk regenen, voor de lopers is dit zo slecht nog niet. Ze lopen allemaal goed en lijken nergens meer last van te hebben. Het tempo wordt door een paar lopers zelfs wat opgeschroefd! Het begint alweer licht te worden en het houdt op met regenen. Onderweg genieten we ook van de natuur en de jonge dieren. Zo hebben we veel kleineminibabyponypaardjesveulentjes gezien ;). We eindigen deze etappe bij de brandweerkazerne in Ede, deze heeft er een heel feest van gemaakt! We krijgen een heerlijke pannenkoek in onze handen gedrukt. De groepswissel zou in de kazerne plaatsvinden, maar waar is het andere team? We staan een minuut of tien te wachten voor het andere team komt, iets in de communicatie is niet helemaal goed gegaan… Na de wissel gaan we naar ons laatste rustpunt.

Maandag 7.45 uur. Aankomst in Leerdam. Vorige jaar was de dierenarts in eerste instantie niet zo blij dat we op zijn terrein stonden, maar Jannie heeft met deze man gesproken en uiteindelijk mogen we dit jaar weer op zijn terrein staan! We zijn dus zeker van een plek, of toch niet… Bij aankomst blijkt dat een ander team ons plekje heeft ingepikt, we moeten nu eerst op zoek naar een andere plek. Vlakbij staan we op het terrein van een bedrijf dat in kunstgras doet. Als we alles hebben uitgepakt en even lekker op het kunstgras liggen te relaxen komt de eigenaar, hij moet een aanhanger in de schuur zetten. Gelukkig vind hij het niet erg dat we op zijn terrein staan en we helpen hem met zijn aanhanger. We krijgen een heerlijk gebakken eitje en fruitsalade (made by Linda) van Rob, wat smaakte dat goed zeg! We zijn klaar voor het laatste blok, nu maar wachten tot team 1 komt.

Maandag 13.00. We wachten met zijn allen op team 1, alle lopers lopen nu even, ze zijn blij dat het erop zit! Wij maken ons klaar om te gaan. We hebben fietstassen vol met vooral drinken want het is wederom warm. We zijn met het hele team op het parcours, een loper en zeven fietsers! Ik vind dit echt het leukste blok, je wordt overal aangemoedigd door mensen langs de weg en voorbijgangers. Met elkaar op de route zijn is super gezellig! De lopers doen het geweldig, de snelheid zit er nog goed in! Maar we moeten ook wel, de Coolsingel sluit om 18.00 uur en het schijnt dat er nog maar twee teams achter ons zitten… Vlak voor Ridderkerk krijgen we te maken met een tegenslag, de brug gaat vlak Roparun 2014voor onze neuzen open, erg jammer want hierdoor verliezen we tijd. Ook in Ridderkerk en Barendrecht is te zien dat het feest al een beetje over is maar gelukkig staan er nog genoeg mensen die ons staan aan te moedigen. Mijn ouders staan in Barendrecht om ons team aan te moedigen, erg leuk! Rond 17.15 uur komen we aan bij de Daniel. Een emotioneel moment, er staan veel mensen om ons binnen te halen, we krijgen een roos en sticker van de vrijwillergs van het familiehuis. Mijn vriendin Anne staat er met haar dochtertje Saar met ijsjes voor het hele team. Ook mijn vriend John is er en fietst een stuk met ons mee richting de Coolsingel. Onderweg blijkt dat een paar mensen zichzelf overschat hebben en niet het hele stuk naar de Coolsingel kunnen hardlopen. We hebben dus eigenlijk te weinig fietsen… Gelukkig ben ik wel gewend aan het lopen van een kilometer of zes dus ik heb (met fietsbroek) tot vlak voor de Erasmusbrug hardgelopen. Ook John heeft zijn fiets nog een stukje afgestaan aan Anna. De aankomst op de Coolsingel was erg leuk, er waren veel mensen van de organisatie die er een echt feestje van maakten. Twee minuten na onze binnenkomst werd er begonnen met opruimen… Gelukkig stonden er veel familie en vrienden van de teamleden langs de kant te wachten op ons team, we kregen bloemen van John, zijn ouders, mijn ouders en John zijn tante, erg lief! We konden geen bier en patat meer kopen en zijn dus maar weer op de fiets naar de Daniel gestapt. Hiervandaan gingen we met bijna het hele team naar Klein Duimpje, de zaak van Jan, waar Dolf en Nel weer hadden gezorgd voor een heerlijk diner! Na het eten zat ik behoorlijk in te storten en zijn we lekker naar huis gegaan. De volgende dag werd ik om 13.30 uur weer wakker!

Ik kijk terug op een fantastische Roparun, heel bijzonder hoe we met elkaar omgaan en wat een saamhorigheid er heerst! Zelfs de teamleden die ik nog nooit had ontmoet lijk ik nu al jaren te kennen.

Jan, Guido, Marja, Rob, Jaap, Linda, Jannie, Jacqueline, Ferry, Monique, Cor, Albert, Marian, Anna, Peter, Marleen, Frans, Eric, Hans, Alain en mijn maatje Susanne, heel erg bedankt voor weer een mooie Roparun!

Roparun 2015 ben ik zeker weer van de partij!

Nikky

5 Responses

  1. Frans
    |

    Leuk verslag Nikky! Beleef het weer helemaal opnieuw!

  2. Pa en Ma
    |

    Wat heb je dat weer ontzettend goed gedaan, petje af hoor!!! xxxx

  3. Cor
    |

    Geweldig verslag Nikky! En bedankt voor de waarschuwing over je nachtblindheid. Nuttig als je in de toekomst nog eens ’s nachts voor me fietst!!

  4. Guido
    |

    Als ik het leest is het net of ik het herbeleeft,,mooie verhaal.!!!

  5. Veronica
    |

    Wat onwijs leuk geschreven Nikky, lijkt net alsof ik erbij was ….. jullie zijn een TOP team !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.