In memoriam: Cok de Bruin

Geplaatst in Blog | 3

1994 Cok de Bruin rechts onderin bij de eerste deelname van team Daniel den Hoed in 1994

Het mooiste moet nog komen

Misschien kunnen we wel zeggen, dat als Cok de Bruin 20 jaar geleden niet zo enthousiast was geweest om een Danielteam bij elkaar te brengen, er misschien wel nooit, of in ieder geval veel later een Danielteam was geweest.

20 Jaar geleden was ‘de reuma’ ook nog onderdeel van de Daniel den Hoed. Omdat Cok de Ziekte van Bechterew had, was hij hier onder behandeling. Maar eigenlijk trok hij zich van alle artsen en medicijnen niets aan en trok hij zijn eigen plan. Zijn medicijn was hardlopen. En dat deed hij heel fanatiek. Door heel Nederland heen liep hij wedstrijden, waaronder ook vele marathons. Met het gezin een weekend ergens heen, zodat hij daar aan een wedstrijd mee kon doen. Zijn motto was ‘niet zeuren, maar doorgaan’. Ook al was zijn lichaam het daar niet altijd mee eens.
Zijn enthousiasme voor het hardlopen heeft hij aan velen overgebracht, waaronder ook aan veel Daniellers. Ging hij het 1e jaar nog met een team geoefende lopers van Rotterdam naar Parijs, in de jaren daarna heeft hij ook veel onervaren lopers naar Parijs begeleid. Dit deed hij met een groot optimisme, veel humor en veel zorgzaamheid voor zijn lopers (en fietsers). Onderweg riep hij regelmatig ‘Het mooiste moet nog komen!’ Jaren nadat Cok en zijn vrouw naar Zeeuws Vlaanderen waren verhuisd, heeft hij ook nog een team van de Heinekenbrouwerij naar de finish in Parijs geloodst. En die waren echt ongetraind! Ook andere uitdagingen ging hij met plezier aan. Zo heeft Cok ook De Omloop van Flakkee, een wandelroute van 110 km, gelopen. Nog steeds komen tijdens trainingen de uitspraken en tips van Cok regelmatig weer boven drijven. ‘Korte pasjes! Borst vooruit, laat zien wat je hebt!’
Via een vriendin van Cok hoorden wij, dat Cok helaas asbestkanker heeft gekregen en dat daar geen kruid meer tegen gewassen was.

Op 25 maart is hij overleden. De energie, die hij ons gegeven heeft, zullen wij niet vergeten. Hij heeft ons laten zien, dat je, ondanks beperkingen en pijn, veel kunt bereiken. Dat je met optimisme en enthousiasme het leven aangenamer maakt. Dat je dan altijd de warmte van de zonnestralen voelt, ook al schijnt de zon niet.

Het mooiste moet nog komen. Cok en zijn gezin hebben veel mooie dingen meegemaakt. De herinneringen aan al deze lieve, gekke, doldwaze, warme momenten zullen hopelijk helpen om het verdriet en gemis een plaats te kunnen geven.
Vanaf deze plaats wensen wij de familie heel veel sterkte en kracht.

Met dank aan Ina van den Brink voor het schrijven van het In Memoriam.

3 Responses

  1. Zerbine Putkamer
    |

    Zelfs nu nog, ruim een half jaar later krijg ik er nog tranen van in mijn ogen. Zo mooi.

  2. Marco de Bruin
    |

    Heel mooi. Bedankt..

  3. Jenneke
    |

    Dank je

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.