Opbrengst Roparun 2015

Geplaatst in Blog | 0
18 juni 2015 Frans Bouvy

Wat was het leuk om alle vrijwilligers en teams terug te zien tijdens de Roparun slotavond. Er werd met z’n allen teruggeblikt op een fantastische Roparun 2015. Wat hebben we genoten! Team 40 Daniel den Hoed heeft in 2015 € 17.393,63 opgehaald, een bedrag waar we ontzettend trots op zijn! De totale opbrengst van de Roparun in 2015 is € 5.006.417,-!

Mini Roparun ‘t Prisma

Geplaatst in Blog | 0
18 juni 2015 Jannie Kavelaar

Mini Roparun basisschool t’Prisma in Hoogvliet.

Tijdens de koningsspelen van 24 april 2015 hebben de kinderen van de school een mini
Roparun gelopen. Na de loop zijn de kinderen langs familieleden, buren en kennissen gegaan om geld op te halen voor de Roparun. Dit geld hebben ze bij school verzameld en die hebben het aan Roparunteam Daniel den Hoed geschonken. Op maandag 8 juni hebben wij het via een mooie cheque overhandigd gekregen. Het total bedrag is 2850,- euro.
Super mooi dus!

Jannie Kavelaar

Antwerpen training

Geplaatst in Blog, Foto's | 0
29 maart 2015 Frans Bouvy

Zaterdag 28 maart hebben we vanuit het pittoreske Opwijk een deel van de route vanuit Parijs gelopen. Hans, Cor, Alain en Juliette hebben in Roparunstyle 60km tot aan Antwerpen gelopen. Ikzelf heb als training voor de marathon 30km non-stop meegelopen, wat erg gezellig maar toch ook wel zwaar was. Na afloop hebben we ondanks een zeer gestreste ober heerlijk kunnen bijkomen onder het genot van een Antwerpse Blonde, en, aan mijn deel van de tafel, een voortreffelijke berg stoofvlees.

Onze debutanten Alex (rijdend hotel), Juliette (loper), Martine (sportmasseuse) en Marjolein (fietser) hebben nu een beetje een idee bij hoe het er straks tijdens de Roparun aan toe gaat, nog maar 2 maanden!

Doelen Stichting Roparun 2015

Geplaatst in Blog | 0
25 februari 2015 Frans Bouvy
slide-1 small

De totale opbrengst van alle 328 Roparunteams bij elkaar bedroeg in 2014 € 5.103.992,-. Wat gebeurt er nou eigenlijk met al dat geld? Het overzicht van doelen in 2015 tot op heden is als volgt:

Toon Hermans Huis Roermond in Roermond
• Bijdrage van EUR 66.000 voor de inrichting en de tuin van het inloophuis

Medizinische Hochschule Hannover in Hannover (D)
• Bijdrage van EUR 52.360 voor een DigniCap hoofdhuidkoel systeem

Centre Hospitalier Régional Universitaire de Nimes in Nimes (F)
• Bijdrage van EUR 52.800 voor een DigniCap hoofdhuidkoel systeem

“Sssst mama slaapt” in Rotterdam
• Bijdrage van EUR 31.500 om het voorleesboek te verspreiden voor jonge kinderen met ouders met kanker

Samen na borstoperatie in Gits (B)
• Bijdrage van EUR 3.000 voor zeven lotgenotenbijeenkomsten voor borstkankerpatiënten

Vzw Sint-Jozefskliniek in Izegem (B)
• Bijdrage van EUR 3.700 voor de inrichting van de familiekamer / gespreksruimte van de afdeling oncologie

Erasmus MC – Oncologisch Centrum in Rotterdam
• Bijdrage van EUR 3.600 voor de materiaalkosten / gebruiksartikelen voor de gezichts-, voet/been en handmassage

Palliatief Netwerk Salland in Deventer
• Bijdrage van EUR 4.200 voor 20 aromaboxen voor het bevorderen van het welbevinden van mensen met kanker in de laatste levensfase

Familiehuis Daniel den Hoed in Rotterdam
• Bijdrage van EUR 50.000 voor twee familiekamers voor één jaar

Stichting Theater om Kinderziekenhuizen in Dordrecht
• Bijdrage van EUR 20.000 voor theater voor kinderen met kanker in kinderziekenhuizen

Inloophuis Groesbeek in Groesbeek
• Bijdrage van EUR 6.500 voor de inrichting van het inloophuis

Dani-Elden Stichting in Capelle a/d IJssel
• Bijdrage van 13.400 voor twee verwendagen voor 200 mensen met kanker

Toon Hermans Huis Tiel in Tiel
• Bijdrage van EUR 9.000 voor de inrichting van het Toon Hermans Huis Tiel

Stichting Als kanker je raakt in Barendrecht
• Bijdrage van EUR 5.550 voor de landelijke ontmoetingsdag voor 200 mensen met kanker en hun naasten

Hospice Groep Midden-Kennemerland in Beverwijk
• Bijdrage van EUR 28.000 voor de inrichting van de vier gastenkamers

Hospice Het Vliethuys in Voorburg
• Bijdrage van EUR 16.500 voor de inrichting van de tweede huiskamer

Stichting Vaarwens in Roden
• Bijdrage van EUR 18.000 voor 25 vaardagen voor mensen met kanker en hun familie

Gemini Ziekenhuis in Den Helder
• Bijdrage van EUR 10.000 voor de inrichting van de ontvangstruimte voor oncologie patiënten

Stichting Puik voor elkaar in Rotterdam
• Bijdrage van 18.000 voor pruiken voor volwassenen met kanker

Kindergasthuis De Boeg in Arnhem
• Bijdrage van EUR 46.500 voor de inrichting van het kindergasthuis

Jeroen Bosch Ziekenhuis in Den Bosch
• Bijdrage van EUR 16.500 voor de aanschaf van een Paxman hoofdhuidkoeler

Ziekenhuis Bernhoven in Uden
• Bijdrage van EUR 16.500 voor de aanschaf van een Paxman hoofdhuidkoeler

Ommelander Ziekenhuis Groep locatie Lucas in Winschoten
• Bijdrage van EUR 16.500 voor de aanschaf van een Paxman hoofdhuidkoeler

Maasstad Ziekenhuis in Rotterdam
• Bijdrage van EUR 33.000 voor de aanschaf van twee Paxman hoofdhuidkoelers

Vlietland Ziekenhuis in Schiedam
• Bijdrage van EUR 33.000 voor de aanschaf van twee Paxman hoofdhuidkoelers

Diakonessenhuis Utrecht/Zeist in Utrecht
• Bijdrage van EUR 3.900 voor de informatieavond van borstkankerpatiënten (voor de aankleding en voor de catering)

Vrienden van het St Jansdal in Harderwijk
• Bijdrage van EUR 2.000 voor vijf workshops Look good feel better

Mindful People in Den Haag
• Bijdrage van EUR 880 voor een cursus mindfulnesstraining voor acht personen

Ontmoeting & Ontspanning Kanker in Roeselare (B)
• Bijdrage van EUR 2.800 voor ontspanningsactiviteiten voor mensen met kanker

Stichting Inloophuis Esperanza in Badhoevedorp
• Bijdrage van EUR 4.500 voor de inrichting van het inloophuis

Spijkenisse Medisch Centrum in Spijkenisse
• Bijdrage van EUR 1.600 voor vier workshops Look good, feel better

Maasziekenhuis Pantein in Boxmeer
• Bijdrage van EUR 1.650 voor zes workshops kleur & stijl

Cook & Care in Haarlem
• Bijdrage van EUR 1.000 voor twee kook workshops voor mensen met kanker

Diakonessenhuis in Utrecht
• Bijdrage van EUR 2.400 voor zes workshops Look good, feel better

Stichting Voor Jou in Rotterdam
• Bijdrage van EUR 4.400 voor een verwendag voor 100 vrouwen met kanker

Zorggroep Leveste Middenveld, Refaja Ziekenhuis in Stadskanaal
• Bijdrage van EUR 21.200 voor de aanschaf van een twee persoons Paxman hoofdhuidkoeler

Radboud UMC in Nijmegen
• Bijdrage van EUR 1.000 voor verzorgingsbehandelingen voor kankerpatiënten

Isala Oncologisch Centrum in Zwolle
• Bijdrage van EUR 16.500 voor de aanschaf van een Paxman hoofdhuidkoeler

VU Medisch Centrum in Amsterdam
• Bijdrage van EUR 33.000 voor de aanschaf van twee Paxman hoofdhuidkoelers

GZA Ziekenhuizen Sint Augustinus in Wilrijk (B)
• Bijdrage van EUR 33.000 voor de aanschaf van twee Paxman hoofdhuidkoelers

Hospice Duin- en Bollenstreek in Sassenheim
• Bijdrage van EUR 5.000 voor 2 sta-op stoelen

Vlietland Ziekenhuis in Schiedam
• Bijdrage van EUR 2.500 voor vijf workshops Look good, feel better

Medisch Centrum Leeuwarden in Leeuwarden
• Bijdrage van EUR 1.600 voor vier workshops Look good, feel better

Centre Hospitalier de Bourg-en-Bresse in Bourg en Bresse (F)
• Bijdrage van EUR 4.000 voor 20 optredens van clowns op de afdeling oncologie

Stichting Bribosverwentasjes in Den Haag
• Bijdrage van EUR 7.800 voor de inloopkamer / verwensalon en inhoud verwentasjes voor mensen met kanker

KonneKt Play in Delft
• Bijdrage van EUR 49.000 voor de ontwikkeling en productie van het spel voor kinderen met kanker

Atrium Medisch Centrum Parkstad in Heerlen
• Bijdrage van EUR 1.600 voor vier workshops Look good feel better

Hospice Enschede in Enschede
• Bijdrage van EUR 5.000 voor een professionele vaatwasser voor de keuken van het hospice

Stichting Steun Emma Kinderziekenhuis AMC in Amsterdam
• Bijdrage van EUR 18.000 voor bijzondere apparatuur waarbij kinderen leuke animaties te zien krijgen voordat ze onder narcose gaan en nadat ze uit
narcose komen

Adamas Inloophuis in Nieuw Vennep
• Bijdrage van EUR 10.000 voor de training van vrijwilligers van het inloophuis

Stichting de Mantelmeeuw in Woerden
• Bijdrage van EUR 21.000 voor de nieuwe keuken van het hospice

Stichting Veluwse Wens Ambulance in Elburg
• Bijdrage van EUR 27.500 voor een ambulance om laatste wensen uit te voeren

Stichting Cliniclowns Nederland in Amersfoort
• Bijdrage van 10.000 voor het bezoek van 36 kinderen met kanker en hun families aan het circus Boemtata

Les Clowns de l’Espoir in Lille (F)
• Bijdrage van EUR 17.000 voor vier clowns voor 50 dagen voor optredens in kinderziekenhuizen voor kinderen met kanker

AZ sint-Augustinus in Veurne (B)
• Bijdrage van EUR 16.500 voor de aanschaf van een Paxman hoofdhuidkoeler

UZ Gent in Gent (B)
• Bijdrage van 33.000 voor de aanschaf van twee Paxman hoofdhuidkoelers

Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis in Nijmegen
• Bijdrage van EUR 33.000 voor de aanschaf van twee Paxman hoofdhuidkoelers

Imelda Ziekenhuis in Bonheiden (B)
• Bijdrage van EUR 16.500 voor de aanschaf van een Paxman hoofdhuidkoeler

AZ Klina in Brasschaat (B)
• Bijdrage van EUR 33.000 voor de aanschaf van twee Paxman hoofdhuidkoelers

‘t Langeland Ziekenhuis in Zoetermeer
• Bijdrage van EUR 2.000 voor vier workshops Look good feel better

OZG Lucas in Winschoten
• Bijdrage van 1.200 voor drie workshops Look good feel better

Zuwe Hofpoort Ziekenhuis in Woerden
• Bijdrage van EUR 3.700 voor het opfrissen van de dagbehandeling oncologie, voor waakdozen en voor het heart pillow project

Stichting Gaandeweg in Arnhem
• Bijdrage van EUR 2.400 voor fietsen voor de vakantiebungalows voor gezinnen waarvan een kind kanker heeft

H. Hart Ziekenhuis in Lier (B)
• Bijdrage van EUR 1.500 voor 50 wikkelmutsen (sjaaltjes) voor patiënten die door chemo hun haar verliezen

Antonius Ziekenhuis in Sneek
• Bijdrage van EUR 2.000 voor vijf workshops Look good feel better

Flevoziekenhuis in Almere
• Bijdrage van EUR 2.000 voor vijf workshops Look good feel better

Slotervaartziekenhuis in Amsterdam
• Bijdrage van EUR 1.600 voor vier workshops Look good feel better

Haga Ziekenhuis in Den Haag
• Bijdrage van EUR 1.600 voor vier workshops Look good feel better

Amphia Ziekenhuis in Breda
• Bijdrage van EUR 4.000 voor tien workshops Look good feel better

AZ Sint Blasius in Dendermonde (B)
• Bijdrage van EUR 2.500 voor 6 waakdozen voor palliatieve patiënten en hun naasten

Albert Schweitzer Ziekenhuis in Dordrecht
• Bijdrage van EUR 5.000 voor de patiënten voorlichtingsdag voor alle (ex-) kankerpatiënten binnen en buiten de ziekenhuisregio

AZ Sint Blasius in Dendermonde (B)
• Bijdrage van EUR 2.500 voor 6 waakdozen voor palliatieve patiënten en hun naasten

Jeroen Bosch Ziekenhuis in Den Bosch
• Bijdrage van EUR 2.000 voor vijf workshops Look good feel better

Zuwe Hofpoort Ziekenhuis in Woerden
• Bijdrage van EUR 2.000 voor vier workshops Look good feel better

Albert Schweitzer Ziekenhuis in Dordrecht
• Bijdrage van 2.600 voor acht workshops Look good feel better en koffie / thee met iets lekkers

Admiraal De Ruyter Ziekenhuis in Goes
• Bijdrage van EUR 1.600 voor vier workshops Look good feel better

Medisch Centrum Alkmaar in Alkmaar
• Bijdrage van EUR 1.200 voor drie workshops Look good feel better

Gelre Ziekenhuizen in Zutphen
• Bijdrage van EUR 2.200 voor vijf workshops Look good feel better

Parkhuys Almere in Almere
• Bijdrage van EUR 1.250 voor een gereviseerde stoel van de traplift

Stichting Voor Jou in Rotterdam
• Bijdrage van EUR 3.250 voor een ontspanningsweekend voor twaalf mensen met kanker

Joods Hospice Immanuel in Amsterdam
• Bijdrage van EUR 4.250 voor nieuwe bedden

IJsselland Ziekenhuis in Capelle a/d IJssel
• Bijdrage van EUR 33.000 voor de aanschaf van twee Paxman hoofdhuidkoelers

Stichting Vrienden van Marikenhuis in Nijmegen
• Bijdrage van EUR 50.000 voor de inrichting van het inloophuis

Toon Hermans Huis Amersfoort in Amersfoort
• Bijdrage van EUR 20.500 voor een opknapbeurt van het Toon Hermans Huis

Stichting Kanker in Beeld in Amstelveen
• Bijdrage van EUR 11.500 voor de huur en de catering voor de landelijke korendag voor mensen met kanker

AZ Nikolaas in Sint-Niklaas (B)
• Bijdrage van EUR 16.500 voor het sfeervoller maken van de wachtruimte van de oncologie afdeling

Stichting Ambulance Wens Nederland in Rotterdam
• Bijdrage van EUR 70.000 voor de kosten van 200 ambulance ritten

Ziekenhuis Rijnstate in Arnhem
• Bijdrage van EUR 33.000 voor de aanschaf van twee Paxman hoofdhuidkoelers

UZ Leuven in Leuven (B)
• Bijdrage van EUR 16.500 voor de aanschaf van een Paxman hoofdhuidkoeler

Assocation En Vie in Caudry (F)
• Bijdrage van EUR 7.000 voor fysieke activiteiten voor kankerpatiënten

Ziekenhuis Bernhoven in Uden
• Bijdrage van EUR 6.500 voor het huiselijker maken van de dagbehandeling oncologie en voor workshops Look good, feel better

Stichting de Ultieme Uitdaging in Ermelo
• Bijdrage van EUR 4.800 voor de huur 2015 van het beweegcentrum voor mensen met kanker

Laurens Zuid Oost in Rotterdam
• Bijdrage van EUR 2.200 voor de televisie-ruimte van de palliatieve afdeling ‘Cadenza’

Orbis Medisch Centrum in Sittard
• Bijdrage van EUR 1.600 voor vier workshops Look good, feel better

St. Anna Ziekenhuis in Geldrop
• Bijdrage van EUR 2.000 voor vier workshops Look good feel better

Vrijwilligersgroep hart voor borst kankerpatiënten in Dieren
• Bijdrage van EUR 1.000 voor het heartpillow project

In de loop van het Roparun jaar 2015 komen er nog meer doelen bij.

Sponsorloop basisschool De Mare

Geplaatst in Blog | 0
30 september 2014 Cor Berrevoets Sponsorloop 2

Mooie sponsorloop basisschool De Mare !

Woensdag 24 september is het nieuwe seizoen officieel van start gegaan. Die dag was ’s avonds de eerste teamvergadering en hadden we in de ochtend onze eerste sponsor actie. Op basisschool De Mare, in Rotterdam-Zuid, werd een grote sponsorloop georganiseerd waaraan zo’n 600 leerlingen meededen. Doel van de actie was zoveel mogelijk geld ophalen voor onderzoek in het Erasmus MC Kanker Instituut in Rotterdam (100 Jaar Daniel den Hoed actie) en voor nazorg van kankerpatiënten en familieleden (Roparun Team 40).

We worden die ochtend bij aankomst hartelijk ontvangen door de gymleerkrachten die ons kort het programma uitleggen. Het team en de kinderen hebben zich goed voorbereid op de sponsorloop, want de organisatie en de inzet is uitstekend. Om kwart voor negen komen de eerste middenbouw klassen het sportveld opgelopen en wordt direct begonnen met een goede warming up, onder leiding van de enthousiaste leerkrachten. Na het startsignaal lopen de kinderen acht minuten lang zoveel mogelijk rondjes rond het sportveld. Hierbij worden zij hartstochtelijk aangespoord door de aanwezige supporters aan de kant. Marian, Cor en Jannie lopen met de kinderen mee voor de sportieve ondersteuning. Sebastiaan en Jill, oud leerlingen van de Mare, zijn met Peter meegekomen en zorgen voor wat extra vertier door in het Roparun vogelpak de kinderen te vermaken. Na afloop worden de kinderen beloond met een traktatie. Peter en Jannie hebben voor pakjes drinken en (zelf geplukte) appels gezorgd. Na een pauze is het de beurt aan de bovenbouw klassen die twaalf minuten lang hun rondjes lopen. Uiteraard wordt er tussendoor wel eens gewandeld, een soort intervaltraining dus, maar ook deze runners brengen het er goed vanaf. Petje af!

Al met al kunnen we terugkijken op een zeer sportieve, gezellige en succesvolle ochtend. Wij bedanken het team en de kinderen van De Mare voor hun grote inzet en enthousiasme! De komende weken zal blijken hoeveel geld deze actie heeft opgeleverd. Op dit moment staat de teller op € 7634,-.

Parijs!

Geplaatst in Blog | 0
1 september 2014 Frans Bouvy 

Paris, France

21ste Deelname weer vanuit Parijs!

 

In 2015 zal team 40 voor de 21ste keer meedoen aan de Roparun. Dit jaar zal team 40 na 3 jaar Hamburg weer vanuit Parijs vertrekken. De Roparun 2015 start op 23 mei, de finsh is 25 mei op de Coolsingel in Rotterdam.

De Roparun is een estafetteloop van meer dan 500 kilometer van Parijs én Hamburg naar Rotterdam waarbij deelnemers, in teamverband, een sportieve prestatie leveren om op die manier geld op te halen voor mensen met kanker. Een avontuur voor het leven genoemd. Dat blijkt overigens ook uit het motto: “Leven toevoegen aan de dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven”.

Roparun team 40 Daniel den Hoed bestaat uit acht lopers, die dus ieder gemiddeld zo’n 65 kilometer lopen, oftewel meer dan 1 ½ marathon. Daarnaast bestaat ons team uit acht fietsers en begeleiders. Denk hierbij aan chauffeurs, fysiotherapeuten, en cateraars. Teams zijn zelf verantwoordelijk voor de invulling van deze taken en gemiddeld bestaat een team uit 25 personen.

Naast de sportieve inspanning, moet er ook een inspanning geleverd worden om geld op te halen voor het doel. Teams doen dit door het organiseren van allerlei acties. In 2014 heeft team 40 Daniel den Hoed in totaal € 12.250,- gedoneerd aan stichting Roparun. De afgelopen 23 edities van de Roparun is al meer dan 62 miljoen euro opgehaald voor zorg voor mensen met kanker.

Weten hoe de Roparun 2014 verlopen is?

 

Bekijk hier alle foto’s

Bekijk hier alle filmpjes

En lees hier alle Twitter berichten!

Team 40 Kronieken

Geplaatst in Blog | 0

Fotoreportage Roparun 2014, Team 40 Daniel den Hoed

Ik heb het nooit begrepen.

Waarom gaat iemand in 2 dagen tijd 75 km hardlopen?

Waarom gaat iemand dag en nacht achter een TomTom aan fietsen?

Waarom gaat iemand met serieus slaaptekort een busje navigeren?

Waarom gaat iemand buiten op straat behaarde benen kneden?

Waarom gaat iemand onbeperkt voedsel uitdelen vanuit een vrachtwagen?

Waarom gaat iemand een vrachtwagen met een gemiddelde snelheid van 11,6 km/uur van Hamburg naar Rotterdam rijden?
Waarom?

Nu weet ik het.
Je kunt dit aan niemand uitleggen.
Je kunt het alleen beleven.
Wat een saamhorigheid.
Onvergetelijk.

Cor Berrevoets

 

Mijn eerste schreden in de wereld van de Roparun

Hoe kom je als loper in een Roparunteam terecht? Ik denk dat je hiervoor meestal gevraagd wordt. Een normaal weldenkend mens gaat zich immers niet spontaan aanmelden om in 2 dagen tijd 75 km te gaan hardlopen. In mijn geval ging het dus ook zo. Monique vroeg mij tijdens een PAC trainingsweekend of ik niet mee wilde lopen met Team 40 Daniel den Hoed, in eerste instantie als reserveloper. Zij was er van overtuigd dat ik het zou kunnen, en dat het een hele bijzondere ervaring zou zijn. Omdat ik Monique’s inschattingsvermogen hoog acht (ja, echt!) en ik zelf jaren in de Daniel heb gewerkt, besloot ik de stap te wagen en melde mij aan. Na de eerste teamtraining, onder leiding van no-nonsense trainer Floris , en een teamvergadering, onder leiding van Teamcaptain Peter, was ik om. Ik ging mij voorbereiden op de Roparun!

Ik had al snel door dat Team 40 zeer ervaren was en een goede structuur en organisatie had. Logisch dat er ook veel inzet van de teamleden wordt verwacht. Dus niet alleen trainen maar ook bijv. collecteren. Ik had ook al snel door dat als je niet gestalkt wilde worden door Jannie, je maar beter snel een of twee collectedagen kan kiezen. Het collecteren was in begin wel wennen, maar ik begon het al snel leuk te vinden. De verschillende reacties van de mensen, ook zij die snel een winkel in duiken als ze je zien, en daarnaast de enthousiaste verhalen die je soms hoort maken het interessant. Ook leuk was de reactie van een voorbijganger toen Anna, Alain en ik na 1,5 uur collecteren koffie gingen drinken bij de Multivlaai. “Dus daar gaat ons geld naar toe!” Want daar gaat het natuurlijk om, geld ophalen voor de Stichting. En dat maakt collecteren een fijne en nuttige tijdbesteding (ja, echt!).

Van de teamtrainingen leerde ik al snel dat sommige teamleden (lees: vooral Nikky) niet van regen hielden, en “dat ver***de regenpak” niet graag aantrekken. Later begreep ik dat dit vooral kwam door de 2013 editie van de Roparun. Ik kreeg echter wel veel bewondering voor de fietsers omdat ze ook bij harde wind en kou de lopers bleven ondersteunen. Respect! Ook leerde ik dat er geen tijd werd verspild aan een warming up of cooling down. “Echt nonsens” volgens Floris. Dus meestal stond ik daar alleen een beetje sneu mijn spieren te rekken.

Ik voerde het aantal trainingen langzaam op en begin maart liep ik in Dordrecht de gestelde limiet op de halve marathon. Toen op naar het trainingsweekend! Hier zag ik erg naar uit omdat we daar ook in Roparunstijl een deel van het parcours zouden lopen. Erg leuk om met Alain en Frans in estafettevorm 60 km te lopen. Heel bijzonder dat Marja al na enkele kilometers Alain de verkeerde kant op stuurde, en wij 20 minuten tevergeefs op zijn komst stonden te wachten. Wel gewaagd voor iemand die de stap van masseur naar fietser wil maken! Deze pittige inspanning werd een dag later gevolgd door een lange duurloop van 17 km. Dat deed wel een beetje pijn (lees: best veel). Ook maakte ik kennis met de bijzondere looptechniek van Frans. Je denkt dat hij nog 500 meter achter je loopt te joggen, maar dan komt hij ineens als een gek voorbij sprinten. Niet te volgen die jongen! Maar het leukste was toch eigenlijk het teamgebeuren op zaterdagavond met enkele hilarische spelletjes!! Ontzetten gelachen! De “nijptang” van Rob ga ik nooit vergeten!

 

De spanning stijgt

In de maanden voor de start in Hamburg zijn de lopers volop in training, de fietsers fietsen hun rondjes (weet ik eigenlijk niet, maar daar ga ik gewoon van uit) en wordt er nog druk gecollecteerd (o.a. in Schiedam centrum (2x), Makro IJsselmonde, Intratuin Rhoon en de laatste in centrum Ridderkerk). Ook wordt een rommelkraam gereserveerd op het Visserijplein in Rotterdam-West, de dag na Koningsdag. Van 10.00 tot 16.00 hebben Nikky, Jacqueline, Linda, Jannie, Marleen en Rob als ware marktkooplui de eindeloze stapels kleding, boeken, servies en speelgoed weten te verkopen tot bijna alles op was (mooie zin he? van de website gepikt!). De website wordt ook steeds mooier en professioneler dankzij onze onvolprezen webmaster. Bedankt Frans! Ik vergeef je dat er een tijdje fam. Berevoets stond bij Vrienden van Team 40. Zo’n tikfout ligt altijd een beetje gevoelig bij mijn familie.

Naast al die activiteiten wordt er ook druk gemaild. Vooral een mailtje van Frans over een leuke loop Dwars door Brugge op 11 mei, doet behoorlijk wat stof opwaaien. Omdat deze loop op dezelfde dag valt als de laatste geplande teamtraining, is niet iedereen gelijk even enthousiast (lees:”vrij negatief”) en wordt er druk over gedebatteerd. Uiteindelijk wordt het in der minne geschikt en lopen Frans, Alain en Ferry op moederdag een mooie stadsloop van 15 km door Brugge. Na afloop krijgen zij een lekker biertje in de hand gedrukt (een Brugse Zotte) en wordt er friet gegeten. Leuk volk die Belgen!

Diezelfde dag buffelt een ander deel van het team zich door een zeer onstuimige en natte zondagochtend. Dwars door Rotterdam-Zuid. We passeren bij Rotterdam Ahoy nog een demonstratie tegen de Dalai Lama, die daar resideert. Opmerkelijk tegengeluid dat in de media weinig aandacht zal krijgen. Na afloop van de training (kilometertje of 19) is er geen bier en ook geen friet. Helaas moet Jacqueline de training voortijdig staken en de conclusie trekken dat haar blessure te ernstig is om mee door te trainen. Een bittere pil. Toevallig is kort daarvoor Robbert al afgevallen als reserveloper en dus stoomt Hans, die voor de eerste keer mee traint, direct door naar de kernploeg van de lopers. Jacq schuift door naar het laatste plekje bij de fietsers. Dit is echter nog maar het begin van een zeer inspannende tijd die Peter tot de rand van een zenuwinzinking zal brengen (wat een cliffhanger, he?).

Alhoewel Ferry zijn eerder opgelopen kuitblessure is kwijtgeraakt, heeft hij deze ingewisseld voor een nieuwe; een liesblessure. Doordat deze blessure behoorlijk hardnekkig is, heeft hij de knoop door moeten hakken en zich als loper afgemeld. Heel jammer, omdat hij hierdoor niet mee gaat naar Hamburg (snik). Hiernaast moet ook Floris zich noodgedwongen afmelden in verband met onvoldoende training door hectische werk-/verhuisperikelen en een blessure. Ook hij kan dus niet mee naar Hamburg (snik). De spanning loopt nu op omdat we nog maar 2 weken voor de start zitten en dus gaat iedereen actief op zoek naar nieuwe lopers. Mogelijke kandidaten worden gescreend, gemaild en gebeld, maar vallen veelal af omdat ze niet het hele Pinksterweekend vrij kunnen maken. Wonder boven wonder lopen Marja en ikzelf tijdens de laatste collecte in Ridderkerk tegen een Roparun veteraan aan die al vaak, in een zeer hoog tempo, vanuit Parijs had gelopen. Hij wil eigenlijk best nog eens vanuit Hamburg starten en dus hebben we hem gelijk aangemeld bij Peter. Hierna is alles snel geregeld, gaat Piet ons team versterken, en kan Peter weer rustig gaan slapen (denkt hij). Een dag later echter is het feest al weer over, want Piet heeft een belangrijke afspraak over het hoofd gezien. Exit Piet, en een knallende koppijn voor Peter.
Hierna gaat het gelukkig snel en wordt eerst Marian als loper gevonden, die zich met een zeer enthousiast mailtje (lees: ZEER ENTHOUSIAST MAILTJE) introduceert. Kort daarop wordt bekend dat Erik, een collega van Anna bij grootgrutter Spar, het weekend erbij kan zijn. Met deze snelle Brabander is het team nu weer compleet, en onze Teamcaptain inmiddels volledig grijs. Ik heb achteraf wel eens gedacht dat het wel humor was geweest om als loper, in de dagen vlak voor de start, voor de grap even naar Peter te bellen met een bedrukte toon: “Peter, ik heb slecht nieuws..”! Ha,ha! Nou ja, is bij nader inzien misschien toch niet zo’n goed idee (lees: een hele zieke grap). Helaas denkt Anna van H. daar anders over want zij belt 2 dagen voor vertrek doodleuk op dat zij niet meegaat als masseur (meer woorden maak ik hier niet aan vuil). Tot haar groot verdriet , en ons geluk, stemt Marja ermee in om af te zien van het fietsen en weer te gaan masseren. Heel sneu omdat zij zich erg op het fietsen heeft verheugd! Het betekent wel dat Ferry mee gaat als fietser (hoi).

Zo’n anderhalve week voor vertrek zijn de weersvooruitzichten nog niet al te jofel. Monique verzoekt daarom iedereen om een zonnedans te gaan doen. Ik sluit me daar in eerste instantie van harte bij aan, maar al snel loopt dit helemaal uit de hand, en worden er tropische temperaturen voorspeld. Als verstandige loper besluit ik om iedereen op te roepen te stoppen met de zonnedansjes. Monique spreekt hier echter haar veto over uit, waardoor ik genoodzaakt ben om een regendans te gaan doen. Dit werkt eigenlijk heel goed, want kort daarop vallen er een paar stevige plensbuien. Helaas ontvang ik hierna via e-mail een serieuze doodsbedreiging (als blikken konden doden), en heb ik niet meer gedanst. Uiteindelijk normaliseert het weersbeeld en lijkt het een warm maar niet te heet weekend te worden.
1 dag voor vertrek naar Hamburg probeer ik alles in mijn blauwe krat te proppen. Tot mijn opluchting antwoord Peter op mijn vraag, dat er een kop op het krat mag zitten (pfff). De laatste week heb ik helemaal niet meer gelopen, maar dat komt mijn benen niet ten goede. Ik heb blijkbaar een gezonde wedstrijdspanning opgebouwd (lees: ik sta stijf van de stress). Zo’n teamverantwoordelijkheid geeft blijkbaar toch wat extra druk. Gelukkig krijg ik via de mail heel veel nuttige tips van mijn personal coach Floris. Van pleisters en vaseline voor je tepels, tot een brillenkoker voor bij het slapen. Stelt mij toch enigszins gerust. Desondanks krijg ik steeds meer vreemde pijntjes in mijn onderbenen en schenen en ik begin me toch wat zorgen te maken. Ik ben de ochtend van 6 juni dan ook al vroeg wakker.

Toen wij uit Rotterdam vertrokken

Eindelijk is de dag van vertrek aangebroken. Het is een prachtige ochtend, en na een stevig ontbijt controleer ik voor de laatste keer of alles in mijn krat zit. Petra brengt mij met de auto en we komen rond een uur of 8 aan bij de Daniel, waar Jan net de vrachtwagen achteruit het terrein op steekt. Ik stel Petra voor aan de al aanwezige teamleden en we nemen een kijkje in de verbouwde truck. Ik ken deze alleen van foto’s dus erg leuk om de vrachtwagen, en de complete inrichting, nu in het echt te zien. Ook de busjes van Korpershoek staan al klaar.

Langzaam aan druppelt iedereen binnen (nou ja, we staan buiten). We maken kennis met de nieuwste leden (Marian en Erik, en voor sommigen is Hans ook nieuw) en zij met ons en we kletsen wat over het weer. Alain ziet eruit alsof hij 2 weken naar Ibiza gaat, maar heeft gelukkig toch ook zijn hardloopspullen meegenomen. Susanne en Jaap, onze motormuis, zijn al onderweg op de motor en we zullen hen in Hamburg weer zien. Door het mooie weer is iedereen opgetogen maar je merkt bij de lopers, en dan vooral bij de debutanten, toch wel een lichte nervositeit. Maar het is wel duidelijk dat iedereen er ontzettend veel zin heeft.

Nadat alles is ingeladen kunnen we zo rond 10 uur vertrekken. De busjes zijn ingedeeld volgens de team A en B verdeling. Dit bekent dat Jannie en Monique in mijn busje zitten. Nog erger, Jannie rijdt en ook Monique zit voorin, naast Jacq. Terwijl we toch gewaarschuwd hadden moeten zijn, tijdens de laatste teamvergadering. Monique heeft namelijk het talent om elke uitspraak van Jannie op zo’n dubbelzinnige manier te interpreteren dat het al snel hele ranzige conversaties worden. Kan gedeeltelijk ook aan Jannie liggen, want moeten wij echt weten dat zij “er een heeft waar er wel vier in passen”? Zet deze dames dus niet bij elkaar, denk ik nog. Nou ja, ik ben al blij dat ik niet bij Nikky in de bus zit, want dan schijn je nooit te weten wanneer je aankomt. Ik heb het alleen van horen zeggen, maar zodra Nikky instapt gaat er meestal na 10 minuten een lampje branden, valt er na 20 minuten iets uit, en rijd je na een half uur weer stapvoets terug naar je vertrekpunt.

Zo gaat het dus ook deze ochtend. We rijden in kolonne nog voor Hendrik-Ido-Ambacht als we ineens busje B, met Nikky achter het stuur, de afrit zien nemen. Telefonisch vernemen we dat de bus niet harder kan dan 80 km/uur (ja, dus?) en dat ze teruggaan naar Korpershoek. Later hoor ik dat die arme man van Korpershoek de schuld krijgt en flink hard wordt aangepakt. Vooral Frans moet echt een paar keer tot tien tellen om zijn agressie te beteugelen. Team B bestaat ook wel een beetje uit luxe paardjes denk ik, want ze weigeren een vervangend busje alleen maar omdat er geen airco in zit en de raampjes niet open kunnen (ja, dus?). Uiteindelijk is de man van Korpershoek heel schappelijk en krijgen ze een derde busje mee, zonder airco maar de raampjes kunnen open. Met een kleine drie kwartier vertraging vertrekt busje B richting Hamburg. Wij besluiten ons op te offeren en nemen samen met Jan en Rob in de vrachtwagen, een extra lange koffiepauze zodat busje B weer kan aansluiten.
In ons busje heerst een erg gezellig sfeer, en de tijd vliegt voorbij. Albert, Ferry en ik zitten samen op de middelste bank, gesandwitched tussen de 6 vrouwen (Marja, Anna en Marian zitten achterin) en zijn daar wel op ons plek. Veel luchtige gesprekjes over van alles en nog wat. Het feit dat de mannen thuis alle drie veel in het huishouden doen, wassen, strijken, stofzuigen, noem het maar op, wordt goed ontvangen door de dames. Alhoewel Marja nuchter constateert: ”ja, ik doe thuis ook alles”. Soms ook een wonderlijke conversatie, bijvoorbeeld als Jacqueline het stuur overneemt van Jannie. Monique legt Jacq uit hoe ze de bus moet starten, en dat je “een spiraaltje altijd goed moet voorgloeien”. Ook wordt een idee besproken om op de Reeperbahn nog een masseuse te werven voor dit weekend. Albert is gelijk enthousiast: “wel met een happy ending!”).
Nadat Jacq bijna fataal gestikt is in een citroenbal, komt Anna nog op de proppen met een pot speciale “poejer”, Osmo Nutrion Preload Hydration for Women. Want “women are not small men” vermeld het etiket. Nee, gelukkig niet! Wie wil er nu een vrouw die er uitziet als een klein mannetje? Ik weet eigenlijk niet of ze het later nog gebruikt heeft. Ik in elk geval niet (want “men are not big women”).

Zonder verdere noemenswaardige vertraging komen we aan het eind van de middag aan bij het Hostel in Hamburg. Daar zien we ook Jaap en Susanne (Suus voor intimi) die een voorspoedige rit hebben gehad. Jaap vind het wel jammer dat hij geen wheely’s heeft kunnen maken. Suus heeft dit verboden als ze achterop zit (en ook als ze niet achterop zit). Ik zie aan de glinstering in Jaaps ogen dat hij zich hier waarschijnlijk niet altijd aan houd.
In de lobby van het mooi gelegen Hostel wachten we op de sleutels van de kamers en wordt ondertussen de teamkleding verdeeld. Daarna hebben we nog een half uurtje tijd om ons op te frissen. Ik deel een kamer met Peter en Guido en krijg de schrik van mijn leven als ik het toilet af kom. Guido heeft, voor het vrijgezellenfeestje van Nikky, een roze trui geleend van Veronica. Door zijn goed ontwikkelde buikspieren is het echter een naveltruitje geworden. Gelukkig dekt hij het af met een buideltasje, maar ik zal dat beeld niet snel vergeten.

Ik realiseer me dat ik mijn roze accessoire (een kek hoedje van mijn dochter) in mijn krat heb laten liggen en bel snel Rob of hij die nog mee kan nemen. Van Jannie kan ik een roze Ladiesrun t-shirt lenen, dat mij verrassend goed staat. Als roze legioen, met Nikky als stralend middelpunt, vertrekken we richting Reeperbahn. Nikky is mooi uitgedost en heeft de opdracht gekregen om geinige zonnebrillen en een immens aantal flesjes Flugel te verkopen, voor het goede doel. Na enig aandringen, hulp van Jan en het achterover slaan van een Flugeltje, spreekt ze in haar beste Duits een groepje mannen aan. “Willst du mir kaufen?” Gelukkig krijgt ze hierna veel hulp van o.a. Jacq en Albert, want anders was het volledig de verkeerde kant opgegaan. Na verloop van tijd begint Nikky er steeds meer plezier in te krijgen en loopt de verkoop als een trein. Uiteindelijk verkoopt ze voor zo’n 220 euro aan Flugeltjes, een topprestatie!

Traditioneel eet Team 40 op de Reeperbahn bij een echte Duitse vleesschuur “Schweinske”. Het lijkt me niet verstandig om hier vegetarisch eten te bestellen, en dus ga ik voor asperges met schnitzel. Samen met een Franziskaner Weissbier en goed gezelschap heb ik een topdiner. Als we het restaurant uitstappen is het erg onrustig op straat en rijden er de hele tijd politieauto’s en ME bussen af en aan. Uiteindelijk wordt de hele straat geblokkeerd door ME’ers en wordt een demonstratie met behulp van waterkannonnen uit elkaar gedreven. Het meest wonderlijke is dat het overgrote deel van het uitgaanspubliek hier geen enkel oog voor heeft. Ook Nikky gaat onverstoorbaar door met de verkoop van Flugels.

Het grootste deel van het team wil nog een afzakkertje nemen, maar Anna, Marja en ik besluiten onze rust te pakken en terug te gaan naar het hotel. Dankzij mijn oordoppen heb ik een goede nacht, al ben ik wel vroeg wakker. Dit blijkt niet voor Peter te gelden. Hij heeft de hele nacht liggen draaien en piekeren over het krat met lichtgevende hesjes dat hij vergeten is. Dit zou betekenen dat we ’s nachts niet mogen lopen en de Roparun voorbij is. Lichtelijk gestrest lopen we naar het ontbijt.

Jetzt geht los!

Het is een prachtige ochtend, op de dag van de start van mijn eerste Roparun. Maar Peters gezicht staat op onweer. Terwijl we naar de ontbijtzaal lopen legt hij uit dat hij zich niet kan herinneren dat hij het krat met lichtgevende hesjes in de vrachtwagen heeft gezet. Hij heeft hierdoor, en ook door het gesnurk van Guido, nauwelijks geslapen. Hij pleegt snel een telefoontje en hoort daar tot zijn grote opluchting dat Jannie zeker weet dat het krat mee is gegaan. Er valt een last van hem af! Het is zowaar geen kattepis, teamcaptain zijn! In de eetzaal blijkt dat we niet de enigen zijn die al vroeg wakker waren. Blijkbaar heeft iedereen de kriebels, maar het kan ook aan de lawaaiige omgeving gelegen hebben. Ondanks dat Frans nog tot diep in de nacht met Jaap heeft staan poolen, was ook hij vroeg uit de veren. Als we aanschuiven aan tafel heeft hij al zijn vierde kop koffie achter de kiezen. Tijdens het ontbijt worden we gebrieft over het schema van deze dag. Na uitchecken maken we op de trap voor het hostel nog een teamfoto. Iedereen is gekleed in de teamkleding van onze fijne hoofdsponsor Renes (spreek uit: Ru-nès, dus niet Rè-nus, Peter!), en gezamenlijk lopen we naar het startterrein. We hebben ook een mooi uitzicht op de TV-toren van Hamburg, de Heinrich-Hertz Turm. Als we aankomen is het terrein nog behoorlijk leeg, maar binnen een uur zal dat heel anders zijn.

We bezetten een plek aan de achterkant van het terrein en bouwen daar ons eerste basiskamp op. Gezellige picknicktafels en –banken onder een grote luifel. Deze is wel noodzakelijk want het is al behoorlijk warm, de temperatuur zal vandaag boven de 25 graden komen, en de zon schijnt meedogenloos op onze hoofden. Omdat we vandaag als Team 40 de 10.000e kilometer gaan lopen wordt dit gevierd met een lekker stuk taart bij de koffie. Linda maakt een speciaal spandoek met 10.000 erop. Dit gaat vanmiddag gebruikt worden om een mooie foto te maken als Albert, hij is de uitverkorene, de 10k grens gaat overschrijden. We hebben hiervoor toestemming van de organisatie gehad om met bus en motor na 8 kilometer even op de route stil te staan.

Hierna is het al na elven en gaan we bij de start van de eerste teams kijken. Heel sfeervol met mooie startbogen, lekkere muziek, aftellen en confetti-kanonnen. Kippenvel! Wij moeten nog een uurtje of drie wachten, want starten om 14:30. De fietsers/chauffeurs krijgen uitgebreide instructies van Peter, zodat zij precies weten wat van hun verwacht wordt (denk ik, ik heb eigenlijk geen idee waar het over ging). Wel leuk dat Marja het eerste blok met ons meegaat als fietser. Na de eerste en ook laatste gezamenlijke lunch van dit weekend krijgen we uitleg over het eerste loopgedeelte door Hamburg. Albert zal starten als loper en omdat het busje hier niet mag rijden gaan Anna en ik op de fiets mee. Marian, Monique, Marja, en Jacq gaan met het busje mee en zullen we na 15 km weer zien. Jannie zal ons door Hamburg heen navigeren, en ik ben blij (toen nog wel) dat we met zo’n ervaren fietser van start gaan.

Zo’n 60 minuten voor de start laat ik mijn benen nog even los masseren door Guido. Op advies van Marja heb ik een paar dagen geleden mijn benen geschoren. Dit was heel leerzaam, want ik had hier geen ervaring mee. Belangrijke tip is dat je dat beter niet kunt doen met een oude tondeuse, gevolgd door een scheermes. Na 1,5 uur ploeteren zagen mijn benen, vooral aan de achterkant, eruit alsof ik een kaasschaaf had gebruikt. Ook Guido verbaast zich over de aanblik van mijn benen, maar schroomt niet om ze een stevige massage te geven (au).

Gezien het krankzinnige loopprogramma van dit weekend besluit ik de eerste etappe met compressiekousen te lopen. Lekker voor de kuiten en dekt ook de schrale benen een beetje af! Hierna goed zonnebrandcreme smeren, factor 50 is geen overbodige luxe. Ik kan gelukkig ook nog een mooi hardloop petje van Marleen lenen (thanx!). Daar ga ik nog veel plezier aan beleven, want het zal het hele weekend zonnig blijven (overdag dan). We lopen gezamenlijk naar de start en genieten van de goede sfeer daar. Ook het moment dat iedereen elkaar succes wenst bezorgd me kippenvel. De muziek wordt steeds opzwepender en 5 minuten voor de start gaat Albert helemaal uit zijn dak op Bicycle Race van Queen. Ik ben blij dat hij hierbij niet geblesseerd raakt, want het was een angstig gevaarlijke ‘dans’.

Het is zover! Om precies half drie worden we, samen met 2 andere teams, weggeschoten. Heerlijk gevoel om nu eindelijk op weg te zijn. Nog 580 km te gaan. De eerste kilometers van Albert gaan voorspoedig en ik heb zelfs nog tijd om vanaf de fiets wat foto’s te maken. Anna neemt na 2 km over en ook zij toont een mooie en soepele loopstijl. Ze oogt ontspannen en heeft zelf nog tijd om vlak voor de camera van een toerist te springen als deze net een foto wil maken (wat een krengetje he!). Helaas is dat ook het voorlopig laatste stuk dat we op de route zitten, want na 3 km lopen we verkeerd. Ik bedoel natuurlijk fietsen we verkeerd, want de lopers hoeven zich niet bezig te houden met de route. Ik bedoel eigenlijk dat Jannie ons de verkeerde straat in leidt. Sorry Jannie, ik kan er niets anders van maken, wij zijn slechts simpele lopers! Uiteraard laten wij ons humeur hier niet door verpesten en besluiten we na 5 minuten weer om te keren en over de stoep terug te fietsen/lopen. (Ik weet niet of dat mag van de organisatie, maar die kunnen ons toch niet zien omdat we niet op de route zitten.)

Een stuk verderop stap ik van de vouwfiets en mag ik mijn eerste blok van 2 km gaan lopen! Op advies van ervaren Roparunners heb ik vooraf besloten om behoudend te starten en loop zo’n 12 km/uur. De benen voelen nog niet echt super, maar het is een tempo dat ik in elk geval lang vol zou moeten kunnen houden (hoe naïef was ik toen nog!). Het is een feest om langs het havengebied Hamburg uit te lopen. We steken via een stalen brug de Elbe over waarna onze gele tank Albert weer van mij overneemt. Hij brengt ons naar het 8 km punt waar de andere teamleden ons opwachten. Ook onze eigen paparazzo Linda is van de partij en schiet een paar mooie plaatjes (hoop ik) van het overschrijden van de 10.000e kilometer! Hierna is het snel weer business as usual, want we moeten nog zo’n 570 km. Gelukkig weet ik dan nog niet wat we allemaal mee gaan maken, hoeveel pijn mijn benen nog gaan doen, en dat ik als een emotioneel wrak Rotterdam zal bereiken.

Immer gerade aus

Het eerste deel vanuit Hamburg is een erg afwisselend stuk, waarbij we goed op de route moeten letten en soms ook nog wat obstakels moeten nemen. Zo is er een steile trap waar Jannie door Albert wordt geholpen om haar zware fiets naar boven te tillen. Na 15 km afgelegd te hebben staat het busje met de rest van het team klaar. Wat blijkt: Ferry zit ook in het busje (was ik in deel 4 even vergeten, sorry vriend!). Sterker nog: hij is chauffeur! Marian gaat vol enthousiasme van start voor haar eerste blok, terwijl Jacqueline als 2e fietser aansluit. Na even bijkletsen probeert Monique de vouwfiets op te vouwen, wat nog niet mee valt, en gaan we achter de dames aan. Het is een beetje lastige verkeerssituatie, waarbij de bus een andere route volgt. Door de soepele rijstijl van Ferry krijgen we, na slechts een aantal keer verkeerd rijden en weer omdraaien, Marian en haar chaperons uiteindelijk weer in beeld. Zij loopt onder zeer warme omstandigheden haar eerste kilometers en het ziet er goed uit. Ik realiseer me dat we een goed stel lopers in huis hebben. Dat geeft moed.

De rest van de etappe verloopt voorspoedig. Halverwege nemen Marja en Ferry de fietsen over van Jannie en Jacq en dus heb ik weer vers bloed om tijdens het lopen mee te kletsen. Ook dat is een gezellige tijdsbesteding tijdens de intervalblokjes van 2 km. Het is nog steeds bloedheet, maar door de wind en doordat we regelmatig onder bomen lopen is het nog goed te doen. Wat mij vooral opvalt is dat we eigenlijk de gehele etappe geen andere teams meer zien. We moeten zelf onze weg zoeken en dat doen de fietsers/chauffeurs met veel aandacht en concentratie. Doordat het daarnaast uitermate gezellig is en ook de zorg voor de lopers prima in orde is, de bus ligt vol met drinken en lekkers, komen we behoorlijk ontspannen aan bij het basiskamp in Vierden. Het is inmiddels kwart voor acht en we hebben zo’n 20 minuten verloren op ons schema. Hier zien we de andere teamleden weer, waarmee we even kort kunnen bijpraten. De teams zijn enigszins op leeftijd ingedeeld, en team B is gemiddeld wat jonger dan het onze en wordt door Jannie ook wel de jonge hindes genoemd (nou ja, eigenlijk noemde ze alleen Frans zo, maar ik heb me enige dichterlijke vrijheid gepermitteerd). Zij moeten echter al snel weer weg voor hun eerste etappe, want Marian komt er al aan gelopen. De jongens en meisjes hebben er zin in want ze hebben de hele dag hierop moeten wachten. We zwaaien ze enthousiast uit en zien ze al snel in de verte verdwijnen.

Nadat we een paar minuten tijd hebben gehad om ons op te frissen (lees: Kruidvat vochtige wegwerpdoekjes en wat cooling gel voor de benen) staat de eerste warme maaltijd al voor ons klaar: vegetarische macaroni met salade. Dat gaat erin als koek! Ook de rest van het weekend blijkt de catering prima in orde te zijn. Of je nu aankomt na een etappe lopen, of als je na het rusten weer opstaat, altijd staat Rob klaar met broodjes, warm eten, of ander versnaperingen. Hij straalt met zijn jarenlange Roparun ervaring een enorme rust uit en geeft, gevraagd en ongevraagd, bemoedigend of relativerend commentaar. Dat is altijd, maar zeker in de latere etappes zeer welkom!

Na de macaroni breken we snel de boel op en worden we, met Guido als chauffeur van het busje, verplaatst naar de volgende stopplaats in Borgfeld. Hier staan we op een beetje desolate parkeerplaats bij een supermarkt, met een klein circus als buren. Gevoed door een flinke dosis vooroordelen wordt direct gewaarschuwd om het busje goed op slot te houden. We moeten zuinig aan doen met water dus neem ik in de vrachtwagen een ultrakorte douche van 1,5 minuut. (Dit zal mijn laatste douche blijken te zijn, maar ach, de Kruidvat doekjes blijken eigenlijk prima te voldoen.) Helemaal opgefrist neem ik nog even de tijd om aan mijn Roparunverslag te werken. Jannie heeft mij vlak voor vertrek gevraagd om een verslag van het weekend te maken (maar dat hadden jullie uit de voorgaande delen al begrepen, hoop ik). Ik maak al regelmatig aantekeningen, en onder het genot van de enigszins (lees: aanhoudend) spottende commentaren van mijn teamleden, en een lekker ijsje, noteer ik wat gebeurtenissen van deze dag. Daarna doe ik mijn oordoppen in en zoek een slaapplek in de vrachtwagen. Het advies van Floris in acht nemend leg ik mijn teamnummerband en mijn loopkleren voor de tweede etappe al klaar, zodat ik daar straks in het donker niet naar hoef te zoeken.

Na zo’n uurtje geslapen te hebben maak ik voor het eerst kennis met de Wake up call. Dit betekent dat het andere team naar Rob gebeld heeft dat zij binnen een uur aan denken te komen. Het is dan zaak dat iedereen weer op tijd klaar staat om elkaar soepel af te lossen. Het is denk ik een half uur voor middernacht als we uit bed worden getrommeld. Niet iedereen overigens, want sommigen zijn de gehele avond wakker gebleven. Ik kleed me aan, eet snel nog een broodje en laat mijn benen door Guido los masseren. Terwijl hij net een paar minuten met mijn rechterbeen bezig is komt er bericht dat het andere team al veel dichter bij is dan gedacht! Onmiddellijk wordt er een versnelling hoger geschakeld. Marja pakt direct mijn linkerbeen en samen masseren zij nog een paar minuten door. Over samenwerking gesproken! Hierna word ik gemaand me klaar te maken om over te nemen, want ik ben de startloper van de 2e etappe. We doen onze lichtgevende hesjes aan en lopen met gezwinde spoed naar de wisselplek in het midden van het dorp.
Daar aangekomen blijkt dat team B toch niet zo dichtbij was als gedacht, want we staan hier nog wel een kwartier te wachten. Maar aangezien het nog steeds lekker warm is, een graad of 18 schat ik, is dat niet onaangenaam. Bij een klein café zitten een aantal Duitse locals op het terras ons met verbazing aan te kijken. Door de lichtgevende hesjes, al dan niet knipperend, lijken we in het donker wel een soort aliens op doorreis. Na enige tijd doemt team B op en constateren we dat deze jonge garde wat van de opgelopen achterstand heeft goed gemaakt! Een geruststellende gedachte, want dan hoeven wij ons niet extra uit te sloven! We kunnen gewoon ons eerder gelopen tempo handhaven. Vol energie loop ik de nacht in. Het is aardedonker maar de lampen van de fietsen verlichten mijn route.

Eerst het zuur dan het zoet

Het is voor het eerst in mijn leven dat ik ’s nachts tussen 12 en 5 uur hardloop (niet voor het laatst vrees ik). Het is daarnaast nog best warm, maar het voordeel is dat je ’s nachts niet hoeft te smeren (let op, dit is een tip!). Het lopen gaat lekker, maar de macaroni is best zwaar gevallen. Wellicht toch iets te gehaast zitten schransen. Marian heeft er ook last van, maar het is vooral Albert die het meeste klaagt. Met een zuur gezicht stapt hij na elk blokje lopen weer in de bus. Het maagzuur speelt behoorlijk op en hij zal daar de gehele etappe last van houden, alhoewel een banaantje wel enige verlichting geeft. Gelukkig heeft het geen gevolgen voor zijn inzet, want hij stiefelt lekker door over de Duitse wegen.
We zien in het donker niet zo veel van de omgeving, behalve als we door dorpjes, en Bremen, komen. Wel merken we tijdens deze en de volgende etappe veel meer van andere teams. Eigenlijk vooral omdat we ingehaald worden. Terwijl ik voor mezelf best lekker loop hoor ik op een gegeven moment een andere loper mij snel naderen. Het blijkt een oudere loper (lees: achter in de vijftig of zo) met heel veel haast, die mij zowat voorbij sprint, en zich van verkeerslichten of andere weggebruikers weinig aantrekt. De route is vergeven van de patrouillerende Roparun motorrijders, maar waar zijn ze als je ze nodig hebt? Gelukkig loopt deze roadrunner door zijn grote haast ook een keer verkeerd, en loop ik daardoor weer een tijdje voor hem uit (een paar minuten slechts, maar toch een lekker gevoel).

Een kilometer of 15 voor de wisselplek Wardenburg is er een lang stuk waar het busje niet mag komen en gaan 3 van de lopers mee op de fiets. Toevallig heb ik net gelopen en heb ik dus een rustpauze waardoor ik in de bus een uiltje ga knappen. Als ik na een tijdje weer wakker wordt staat iedereen al buiten de bus te wachten. Het duurt nog even voor we de lichtgevende hesjes zullen zien dus kunnen we nog even wat kletsen. Uit berekeningen blijkt dat ik waarschijnlijk het laatste blok van deze etappe zal lopen. Dit verleid mij tot het uiten van de constatering dat ik wel flink wordt belast. Ik heb immers het eerste blokje van de etappe gelopen en nu ook het laatste! Hierop reageert Monique bits: “volgens mij heb jij net een half uur in het busje liggen slapen!”, Hierna houd ik maar even mijn mond, zodat dit leermomentje kan bezinken. Zorgzaamheid en waardering: ja, medelijden: vergeet het maar!

Wat betreft de benen verlopen etappes 2 en 3 voor mij eigenlijk best goed. Ik weet dan gelukkig nog niet hoe etappe 4 gaat voelen (brrr) maar vooralsnog lukt het Marja en Guido nog prima om mijn benen soepel te houden. Naast spier reanimatie is Marja ook heel goed in mentale ondersteuning. Tijdens een onderhoudsbeurt vergelijkt ze mijn soepele kuiten met malse biefstukjes! Kijk, daar kun je wat mee als loper. Ook de zorgzaamheid van de andere teamleden is hartverwarmend. Omdat mijn slippers half kapot zijn moet ik bij het nemen van de trappetjes in de vrachtwagen goed oppassen dat ik er niet af lazer. Na commentaar vanuit het team, dat ik uiteraard negeer, zegt Jan dat hij wel wat aan de slippers kan doen. Blij met dit aanbod geef ik de slippers aan hem, waarna hij ze subiet helemaal kapot trekt en weggooit. Ook weer zo’n leermoment: veiligheid voor alles! Ik moet wel de rest van het weekend op mijn sokken lopen. (Bedankt Jan!)

Tijdens onze 3e etappe komen we op zondagochtend aan bij het Roparun steunpunt in Kluse, waar het andere team al heeft kunnen douchen en koffie en broodjes rookworst naar binnen aan het werken is. Ook wordt er gezellig bijgekletst met de oud teamleden Leo, Ina en Ria, die ons op vrijdag bij het vertrek vanuit de Daniel uitgezwaaid hebben, en nu als vrijwilligers op het steunpunt aan het werk zijn. Net bekomen van de zuuraanval in etappe 2, slaan wij de rookworst wijselijk over en besluiten we na een kwartiertje onze tocht weer voort te zetten. We lopen en fietsen aan het eind van de ochtend Nederland in, en het eerste dorpje dat we aan doen, Sellingen, is vergeleken met de stille Duitse straten al direct veel uitbundiger. Mensen zitten in hun voortuin, en op straat om ons aan te moedigen. Loopt toch gelijk een stuk lekkerder. We zijn op weg naar Emmen waar team B weer staat te trappelen om over te nemen. Erik heeft er zeker veel zin in want hij mag door het Dierenpark gaan lopen! Dat lijkt mij heel speciaal, maar later hoor ik dat het toch wat tegenviel omdat hij moest wandelen en zich samen met Peter, met de fiets aan de hand, door de drukke smalle paden moest worstelen. Maar gelukkig heeft hij er wel spectaculaire filmbeelden van geschoten.

Wij maken ondertussen kennis met de ouders van Nikky, die op de camping in de buurt van Emmen staan, en ons komen ondersteunen. Geweldig leuk natuurlijk, zeker omdat ze ook een lieve hond (lees GROTE hond) hebben meegenomen, en ook nog heerlijk zoet fruit! Na de lunch verkassen we naar een prachtige boerderij nabij Bruinehaar (ja, mijn topografische kennis is ook weer een stuk uitgebreid), waar we weer eens op een normaal toilet kunnen en heerlijk in het gras kunnen slapen. Ik heb speciaal voor het slapen overdag een slaapmasker meegenomen, wat tot enige hilariteit bij de andere teamleden leidt. (Volgens mij zijn ze gewoon jaloers, want het slaapt perfect.) Hierna is het weer tijd voor de verzorging. Anna blijkt een grote blaar onder het eelt van haar voorvoet te hebben. Na overleg is Guido wel bereid om deze blaar met een steriele naald door te prikken. Met interesse en lichte huivering volg ik dit medisch ingrijpen. Doordat de blaar best diep onder het eelt zit besluit Guido om deze vanaf de zijkant aan te prikken en moet daarbij behoorlijk hard door steken om de blaar te bereiken. Anna schreeuwt het echt uit van de pijn, want Guido moet keihard op de blaar duwen om het vocht eruit te krijgen. Uiteindelijk geeft de blaar op en loopt grotendeels leeg. Verwend met wat ontsmettingsmiddel en een pleister strompelt Anna, ik vermoed licht getraumatiseerd, terug naar de vrachtwagen.

Ik neem plaats op de massagebank en maak me toch wel zorgen over mijn spieren. Mijn kuiten mogen dan malse biefstukjes zijn, mijn bovenbenen voelen inmiddels meer zoals 2 jaar gedroogde Parmaham. Gelukkig heeft Marja haar wonderolie, genaamd “Winning Mood”, en haar therapeutische wijsheden. “Eigenlijk doen jullie het allemaal zelf, ik geef jullie alleen maar ondersteuning met het zelf herstellend vermogen van je eigen lichaam.” Ja, ja. Ik heb toch wat twijfels over mijn zelf herstellend vermogen, en ben blij dat het Marja lukt weer wat leven in mijn spieren te krijgen. Gelukkig heb ik geen last van slaaptekort of vermoeidheid, zodat ik toch nog met een sprankje moed aan mijn 4e etappe begin.

Rigor Mortis

Etappe 4 is niet mijn beste etappe, daar kom ik al vrij snel achter. Maar voordat ik mijn eerste kilometers vanaf Bruinehaar kan lopen moeten we het dorp eerst nog zien te vinden. Het blijkt best nog een eind van onze rustplaats te liggen en we zijn wat aan de late kant weggereden. Ondanks de Tomtom is er toch wat onduidelijkheid over de route en de precieze wisselplek. Door koelbloedig optreden van Monique en Jacqueline (mijn complimenten, dames!) komen we na een behoorlijk nerveuze rit met de bus toch op tijd aan in Bruinehaar. Vlak voor de wisselplek halen we team B in, dus het scheelde echt niet veel (oef). Met de jonge dravers gaat het gelukkig nog steeds voorspoedig, alhoewel de eerste pijntjes en vermoeidheid ook daar de kop opsteken. Verbazingwekkend is dat niet want het lukt ze net als de vorige etappes een goed gemiddeld tempo te lopen. Voor zover ik het kan waarnemen in de paar minuten die we elkaar elke keer zien, zit de stemming er ook bij de fietsers/chauffeurs van team B nog steeds goed in. Nikky fietst al het gehele weekend met haar bruidsluier op haar hoofd, en zal dat ook volhouden tot op de Coolsingel. Ik merk wel dat Peters keelontsteking, opgekomen vlak voor het weekend, flink aan het doorzetten is. Hij is langzaam zijn stem aan het verliezen, wat misschien wel lekker rustig is, maar toch niet zo heel handig. Hij laat zich echter niet kennen en houd de moed er goed in.

Het is zondagavond na achten als we overnemen en richting Almelo lopen, waar volgens de organisatie ons een warm welkom staat te wachten. Warm is het sowieso, dus veel drinken is nog steeds het devies. We zijn vanaf de vorige etappe kortere blokjes van 1,5 km gaan lopen. Dit bevalt tot nu toe erg goed, maar heeft ook een keerzijde. Je moet namelijk vaker de bus uit. En uit de bus stappen doet pijn. Waar ik in de eerste etappes nog met een enthousiast sprongetje de bus verliet, laat ik me nu vasthoudend aan de deur voorzichtig naar beneden zakken. Enthousiast begroet ik elke keer Marian, maar de eerste meters achter de fiets aan zijn loodzwaar. Door de pijn in mijn bovenbenen ben ik de eerste minuten niet vooruit te branden. De losmakende massage van Marja lijkt al weer zo lang geleden en heeft plaats gemaakt voor een niet te negeren rigor mortis. Ik weet niet hoe hard, ik bedoel hoe traag, ik loop. Gelukkig kan ik dat ook niet zien. Het bandje van mijn sporthorloge is stuk gegaan, dus loop ik zonder GPS en zonder actuele snelheid. Prima, ik wil ook helemaal niet weten hoe langzaam het gaat. Pas na 5 minuten snelwandelen kom ik een beetje op gang en lijkt het weer op hardlopen (denk ik). Maar echt pijnloos wordt het niet meer, en voor ik het weet is het al weer tijd om het busje in te stappen. En dat dus 10 keer per etappe.

Ook voor mijn loopmaatjes is het afzien geblazen, alhoewel er weinig wordt geklaagd. Ik moet zelfs zeggen dat de sfeer er helemaal niet onder leidt en het steeds gezelliger wordt. Mede door de gevatte opmerkingen die regelmatig over en weer gaan hebben we de grootste lol in het busje. Ook onze creativiteit kent geen grenzen, waardoor we regelmatig de slappe lach krijgen. Een briljant idee staat mij nog goed bij, en mag zeker niet onvermeld blijven. Gezien de pijn in onze benen bij het uitstappen wordt voorgesteld om volgend jaar een busje te huren met een invalidenlift erin. Hiermee kunnen de lopers dan voorzichtig neergelaten worden en daarna met een duwtje op gang geholpen worden. Ik breng wel in dat het duwtje niet te hard moet zijn omdat je anders, met zulke stijve benen, direct voorover op het asfalt plettert. Monique, praktisch als altijd, heeft daar wel een oplossing voor: “we doen je gewoon kniebeschermers aan!”. Vooral Marian komt niet meer bij van het lachen tijdens deze sessie.

Ook manifesteert zich nu wat aanhoudend ongemak bij de fietsers. Zoals te verwachten valt uit zich dit vooral in een pijnlijke kont. Echter, Jannie en Jacq leggen mij uit dat andere lichaamsdelen (ja, die!) erg schraal aan het worden zijn, doordat ze ook continu contact maken met het zadel. De dames stappen na een halve etappe fietsen dan ook weer graag het busje in, voor een paar uurtjes sturen en navigeren. Het ongemak blijft overigens niet beperkt tot de vrouwen. Ik merk dat het enthousiasme van onze mannelijke fietser Ferry om op de fiets te stappen ook met elke etappe afneemt, en leef met hem mee (nou ja, even dan). Ondanks dat het toch een beetje een slijtageslag wordt, worden de zorgzame taken voor de lopers niet vergeten. Na elk blokje lopen worden we warm ontvangen met de vraag of we wat willen eten of drinken. Qua eten is het busje nog steeds een eldorado voor de hongerige loper. Overheerlijke meergranen eierkoeken, mueslibollen, repen, bananen en natuurlijk grote gevulde koeken (gvk’s). Ik laat het me graag aanreiken terwijl ik neerplof op een van de banken. Bijkomend in het busje realiseer ik me ook dat we ondanks alle pijntjes nog wel steeds blessurevrij rondlopen. Dat is toch weer iets om heel tevreden over te zijn.

Na iets meer dan een uur lopen bereiken we Almelo. Gevieren lopen we door het centrum, waar we door een enthousiaste speaker worden aangekondigd. We merken wel dat de festiviteiten al op hun eind lopen want langs de dranghekken staan niet zoveel toeschouwers meer (lees: praktisch niemand). Gelukkig zitten de terrassen nog wel vol met enthousiast volk, en die biertjes zien er ook best aanlokkelijk uit. Maar de plicht roept en al snel laten we Almelo weer achter ons. Onderweg naar Zutphen passeren we nog een Roparun checkpoint waar Anna zich een bult schrikt als Albert haar Dixie op zijn kant probeert te zetten (lukt niet hoor). Het laatste stuk voor Zutphen is aardedonker en we moeten echt goed opletten om onze weg te vinden (we rijden nog bijna iemand plat die onverlicht midden op de weg zat om foto’s van de lopers te maken). Echt magisch wordt het als langs de route honderden (duizenden?) glazen potjes met waxinelichtjes staan. Zo’n beetje om de meter staat aan beide kanten van de weg een kaarsje. Indrukwekkend voor de loper maar ook vanuit het busje een onvergetelijk beeld.

Zo komen we Zutphen binnen en gaan we op zoek naar team B. Tot onze verbazing staan ze niet op de wisselplek klaar en lopen we daarom nog maar een stuk door. Nog steeds ontbreekt elk spoor en wordt er druk heen en weer gebeld. Uiteindelijk gaan we maar terug en kunnen we ze gelukkig weer in de armen sluiten. Het is me niet duidelijk waarom het mis ging, waarschijnlijk iets te laat vertrokken, maar ik ben heel blij dat deze zware etappe erop zit. Ik maak me wel een beetje zorgen om het andere team omdat er de komende uren behoorlijk zwaar onweer is voorspeld. Het lijkt mij niet echt veilig om in dat weer te moeten lopen en fietsen. Enigszins bezorgd zie ik ze vertrekken en neem ik weer plaats in het busje, dat ons naar Ede gaat brengen. Dat wordt een rit om niet snel te vergeten.

Busje komt zo

Nadat team B is vertrokken kruipen we allemaal weer in het busje. Als we gaan rijden blijkt tot mijn verrassing dat Linda achter het stuur zit. Zij is al bij de stopplaats geweest en het lijkt dus een goed idee dat zij ons hier soepel naar toe kan rijden. Dat is althans het plan. De praktijk is echter weerbarstiger. Door de vele eenrichtingsstraten heeft Linda moeite om de juiste weg terug te rijden. Na zo’n 10 minuten rondrijden komen we uit op een kruispunt waar we eerder hebben gereden. Ik herken dat omdat er twee mensen, een man en een vrouw, op de stoep staan. Dat valt op, omdat niet duidelijk is wat ze daar doen. Het is immers 2 uur ’s nachts, en ze hebben ook geen hond bij zich. Maar ze staan er nog steeds als we 10 minuten later wederom op hetzelfde kruispunt uitkomen. Hierna doet Linda nog wat dappere pogingen om de stopplaats te vinden, maar tevergeefs. Als we voor de derde keer (of vierde keer, ik raakte de tel kwijt) langs het kruispunt komen biedt de vrouw, zij staat er nu alleen (waar is de man?), aan om ons te helpen. Geduldig wachten wij tot ze klaar is met haar verhaal. Ik weet niet meer of de vrouw nuttige tips heeft gegeven, maar we gaan daarna met hernieuwde hoop en met behulp van Google Maps weer op pad.

Je zou denken dat dit alles niet erg sfeer verhogend is, want we zijn moe en het is midden in de nacht. Daarin kun je je dus behoorlijk vergissen want de stemming in het busje is eigenlijk opperbest. Sommige teamleden (onder aanvoering van Jannie) hebben de grootste lol, en krijgen collectief de slappe lach. Dit bereikt zijn apotheose als we na de lange dwaaltocht eindelijk de parkeerplaats met de vrachtwagen bereiken. Jannie heeft inmiddels een lachstuip gekregen en plast bijna in haar broek. Zodra we stoppen rolt ze de bus uit, ondertussen nog steeds gierend van de lach.

Na een kort verblijf op de parkeerplaats wordt besloten om snel in te pakken en naar Ede te rijden. De verplaatsingen van de ene stopplaats naar de andere verlopen meestal volgens eenzelfde patroon. Twee fietsers nemen voorin het busje plaats naast Guido om hem wakker te houden en de Tomtom te bedienen. De rest zoekt een plek op een van de twee banken. Als je pech hebt zit je met z’n vieren op de driezitsbank, waardoor één teamlid (meestal Marja) met één bil op een gordelsluiting moet zitten. In het begin van de rit worden er nog allerlei levendige gesprekken gehouden, maar na een tijdje proberen steeds meer mensen een dutje te doen. Uiteindelijk is alleen de stem van de Tomtom nog te horen (denk ik, want zelf slaap ik dan ook meestal). Ik moet dit wel nuanceren, want dit geldt vooral voor ons team. Ik heb begrepen dat het bij team B (de jonkies) net iets anders gaat. Daar probeert men ook een dutje te doen, maar lukt dit vaak niet omdat Erik de gehele rit levendige gesprekken blijft voeren. Het maakt niet of er nog iemand luistert, de mond van deze enthousiaste draver staat nooit stil. Waarschijnlijk zou hij het ook prima vinden om alleen met de Tomtom te praten. In het busje gelden daarnaast ook wat ongeschreven regels. Een belangrijke afspraak is dat het voor lopers niet toegestaan is om na het lopen hun schoenen in het busje uit te doen. Albert heeft dit een keer geprobeerd maar werd toen vriendelijk (lees: dringend) verzocht dit nooit meer te doen, omdat sommige teamleden onwel werden. Veiligheid voor alles natuurlijk.

In Ede rijden we gelukkig zonder vertraging naar de stopplaats, een parkeerterrein naast de brandweerkazerne. Het blijkt daar heel druk te zijn met andere teams. De straat staat vol met busjes, campers, touringcars en ander spul. Gezellig, maar ook lastig om de vrachtwagen kwijt te kunnen. Jan laat zich echter niet kennen en propt onze truck er nog tussen, waarna ik zo snel mogelijk mijn bed in duik. Ik heb mijn loopkleren voor de laatste etappe alvast aangedaan, dus ben ik na de Wake up call weer snel paraat. Het is denk ik half zes als we wakker gemaakt worden en na de massage van Guido (of Marja, wie het weet mag het zeggen, ik weet het echt niet meer) en koffie met twee broodjes met kaas voel ik me weer wat mens. Bij het ontbijt blijkt dat Anna’s vader en broer er ook zijn. Erg gezellig en hartverwarmend dat zij ons op dit vroege tijdstip met een bezoek vereren, en Anna een hart onder de riem komen steken! Terwijl het nog een beetje motregent maken we ons klaar voor de overname, die bij de brandweerkazerne zal zijn.

Tot onze opluchting heeft team B de nachtelijke etappe goed doorstaan. Ze hebben wel onweer en regen gehad terwijl ze op de Veluwe liepen, maar onder de bomen viel het ongemak reuze mee. Ze hebben eigenlijk heel lekker door kunnen lopen en fietsen. Kanjers! Nadat we met alle lopers nog even snel op de foto gaan, mag ik de eerste kilometers van onze laatste etappe (lees: LAATSTE ETAPPE!!!!!!!!!!) gaan lopen. Tot mijn grote verbazing voelen mijn benen een stuk beter aan dan in de vorige etappe. Zou Marja dan toch gelijk hebben met het zelf herstellend vermogen van mijn lichaam? Het lijkt er inderdaad op dat ik al aan het herstellen ben. Heel kort flitst er door mijn hoofd dat als de Roparun nog wat langer zou duren (2 extra etappes bijvoorbeeld) ik misschien nog wel verder zou herstellen. Maar dat was echt maar een heel korte flits. Daarna heb ik me toch vooral gericht op het halen van het einde van deze etappe in Leerdam. Het blijkt een prachtig deel van de route te zijn. Prima weer en erg rustig op de weg. (Later blijkt dat dit komt doordat we bijna het laatste team uit Hamburg zijn.) Net als tijdens het trainingsweekend mag ik de Grebbeberg op rennen. Voor de fietsers veel zwaarder dan voor mij dus heb ik Jannie nog een stukje geduwd. Daarna gaat de route dwars door de Betuwe met heel veel en heel lange rijen fruitbomen. Doordat de zon al snel warmer wordt is het ook weer tijd voor de zonnebrandcrème. Terwijl Ferry en ik met korte broek en ontbloot bovenlijf elkaars ruggen insmeren wandelt er net een dame voorbij, de blik recht vooruit. Ik denk toch enigszins gegeneerd door dit licht homo-erotische tafereel, op deze vroege Pinksterochtend.

Op driekwart van de route kan Albert even slapen en gaan Anna, Marian en ik op de fiets mee voor een stuk van 7,5 kilometer. De route loopt langs de Linge en het is prettig om het fietsen af te wisselen met lopen. Ondanks de warmte genieten we van de mooie omgeving en wisselen elkaar soepel af. We worden al snel ingehaald door een enthousiaste jonge wielrenner, die het zo gezellig vind dat hij kilometers lang met ons mee rijdt en pas bij Beesd weer zijn eigen weg gaat. Als we weer aankomen bij het busje zien we een gezellig tafereel. Het blijkt dat Jannie’s zoon en kleinzoon daar een korte stop hebben gemaakt. Ze zitten met de kleine op een kleed even bij te praten. Helaas is het maar van korte duur want we moeten snel door richting onze ‘finish’ in Leerdam. Daar lopen we het laatste stukje met z’n vieren en worden we enthousiast opgewacht door alle andere teamgenoten. Wat een mooi moment is dat. Het is een emotioneel en bevrijdend moment om te realiseren dat we het hebben gehaald. Ik ontvang de felicitaties met heel veel plezier en voel veel voldoening over de manier waarop we dit hebben geklaard.

Er is nog even wat tijd om bij te kletsen met de andere teamleden, maar al snel maken zij zich gereed voor hun laatste etappe. Zij zullen de gehele etappe met fietsen afleggen en de bagagedragers en fietstassen zijn afgeladen vol met eten en heel veel drinken. Het lijkt mij heel pittig, maar later zullen we mooie verhalen horen over deze bijzonder etappe. Na het uitzwaaien schuiven we aan voor een lekker gebakken eitje van Rob (dat smaakt goddelijk!). Daarna pakken we de boel voor de laatste keer in en rijden we met 2 busjes en de vrachtwagen richting de Daniel. Hier wacht ons echter een onaangename verrassing.

Finish in zicht

Na een rit van zo’n drie kwartier komen we aan in Rotterdam-Zuid. Het is al behoorlijk druk op de Groene Hilledijk, maar wij mogen met de busjes even het parcours op en kunnen bij onze opslagruimte parkeren, recht onder de hoofdingang van de Daniel. Het feit dat wij als team gestart zijn in Hamburg blijkt ook een nadeel te hebben. Omdat we nu een aantal uren moeten wachten op team B is er tijd om de busjes en de truck leeg te halen en alles op te ruimen. We wisten dit natuurlijk al van te voren en dus gaan we dit zonder morren doen. We hadden er echter wel op gerekend dat Jan de truck ook bij het opslaghok kon neerzetten. Tot onze teleurstelling gaat dit echter niet lukken. Het is op de dijk te druk met langskomende teams en toeschouwers zodat het eigenlijk niet verantwoord is om dit te doorbreken. Na ampel beraad wordt daarom besloten om de vrachtwagen aan de achterkant te parkeren en daar uit te laden. Dat betekent dat we behoorlijk ver met alle spullen moeten sjouwen, maar gelukkig kunnen we wel dwars door het gebouw lopen. Ik ga enthousiast de truck in om blauwe kratten aan te gaan geven. Het is bloedheet in de vrachtwagen en na een krat of zes valt de vermoeidheid als een deken over me heen (mooi poëtisch omschreven, maar het voelt beroerd kan ik je zeggen). Ik maak dat ik wegkom uit de hete truck en ga wat lichter opruimwerk doen. Met vereende krachten wordt de gehele truck leeg gehaald en de spullen in het opslaghok gezet. De busjes zijn al leeg en worden door Albert en Ferry teruggebracht naar Korpershoek. Ik denk dat we na zo’n 1,5 uur wel zo’n beetje klaar zijn en even kunnen bijkomen.

Het geeft mij de gelegenheid om de special rode hoeden van de 100 jaar Daniel actie op te gaan halen. Ik heb geregeld dat we er een aantal zouden dragen tijdens het laatste stuk naar de Coolsingel, en deze zouden afgegeven worden in het Familiehuis. Het blijken 5 hoeden te zijn en ze zijn van een hele mooie kwaliteit stof. Ik hoop maar dat ze er na afloop ook nog zo uitzien, want straks zullen ze over verschillende bezwete koppen gaan rouleren. Ik ben ook benieuwd of je er wel mee kunt lopen, en uit een eerste test blijkt dat ze hier eigenlijk niet zo geschikt voor zijn. Nou ja, dan doen de fietsers ze maar op. Maar het geeft hoe dan ook een extra feestelijk tintje aan onze aankomst en later zal blijken dat het ook een aantal zeer fotogenieke momenten oplevert.

Tijdens het wachten druppelen ook wat familieleden van Albert (met aanhang) binnen en ook Marleens vriend Jos is weer van de partij. Zij helpen ons onder andere om de berg snoepgoed dat nog over is wat kleiner te maken. Ook worden we via de sociale media op de hoogte gehouden van de vorderingen van het andere team. Na de finish en de uren daarna zullen we veel meer horen over het verloop van de etappe. Ze hebben namelijk enorm moeten doorlopen en fietsen om nog op tijd binnen te komen. Doordat onze finish sowieso redelijk laat was ingepland, en we ook nog wat tijd hebben verloren, wordt het een beetje een race tegen de klok. Wel spannend en uitdagend natuurlijk, maar niet echt relaxed (lees: “HELEMAAL NIET TOF!”). Tot overmaat van ramp wordt er op een gegeven moment een foto getweet van een openstaande Brug over de Noord, bij Alblasserdam. Vanuit onze luie stoel is dat best hilarisch, maar voor het getroffen team bleek het behoorlijk frustrerend te zijn om zo’n 20 minuten stil te moeten staan (tja, daar kan ik dan ook wel weer inkomen). Hierna gaat het gas er nog wat meer op want als ze achter zich kijken zien ze de bezemwagen en motoren al naderen. Dit verhoogd de spanning aanzienlijk en om te voorkomen dat ze worden opgeveegd, besluiten ze een nieuwe loopstrategie te volgen. Elke loper loopt nu een zo hoog mogelijk tempo tot hij niet meer kan en geeft dan over aan een volgende loper die daarop hetzelfde probeert te doen. Hierdoor kunnen ze voorlopig de bezemwagen op afstand houden. Doordat we een van de laatste teams zijn die gaat finishen zijn veel festiviteiten in de steden en dorpen die we passeren vaak al een beetje aflopend (lees: klaar, over, niemand meer te zien). Team B had dit ook al ervaren in de vorige etappe, waarbij Frans bijvoorbeeld dwars door een grotendeels verlaten stadhuis van Apeldoorn liep. Ook in Ridderkerk en Barendrecht is rond 4 uur in de middag zelfs de after party al voorbij en zijn de meeste toeschouwers al huiswaarts gekeerd. Het voordeel is wel dat het team zich hierdoor helemaal kan focussen op de snelheid om uit de klauwen van die verduivelde bezemwagen te blijven. Zij doen dit met verve waardoor we hen rond kwart voor vijf in de verte zien aan komen, terwijl ze de Dordtsestraatweg op draaien.

Wij staan op de hoek van de Groene Hilledijk al klaar met grote tassen met (iets te veel) flesjes drinken en natuurlijk met een flinke dosis enthousiasme. Als helden worden ze verwelkomd en is er voor hen heel even tijd om hun ervaringen te delen. Het was een pittige tocht waarbij door de warmte al het drinken vrijwel helemaal is opgegaan. Sommigen teamleden zijn compleet doorweekt van het zweet. (Dat merk ik ook een dag later als ik bij het opruimen van de kratten in een werkelijk kleddernat shirt grijp. Blehh.) Maar ondanks de vermoeidheid en de pijntjes is iedereen nog steeds vol goede moed. Ook constateer ik dat we met zijn allen gezond en blessurevrij de hele tocht (bijna dan, nog een klein stukje) hebben volbracht. Dan nemen we het tijdsverlies maar op de koop toe. Ik heb even snel berekend dat dit op de gehele route maar zo’n 2% is, dus waar hebben we het over. Wat gezondheid betreft blijkt wel dat Peter, onze onvolprezen teamcaptain, nu helemaal geen stem meer over heeft. Hij kan slechts nog wat fluisterende geluiden voortbrengen. Maar we weten waar we naar toe moeten dus hebben zijn instructies niet echt meer nodig.

We gaan nu met het complete team te voet en op alle fietsen die beschikbaar zijn richting de Daniel den Hoed, waar we enthousiast worden begroet en toegejuicht. Van medewerkers van het Familiehuis krijgen we allemaal een bos bloemen, inclusief zoenen. Met de rode hoeden op en enigszins met horten en stoten lopen we de Groene Hilledijk af richting Beijerlandselaan en vervolgens naar de Laan op Zuid. Ook sommige fietsers lopen dit stuk, waardoor een enkele loper (lees: vooral Anna) gretig de fiets overneemt. Niet zo gek en meer dan verdiend, want ze heeft zich het gehele weekend niet gespaard! Ook Nikky en John, het aanstaande bruidspaar, lopen heel romantisch samen een stuk van de route richting het stadhuis van Rotterdam. We worden bij onze tocht naar de officiële finishplek, bij het Wilheminaplein, vanaf de Daniel begeleid door een oudere man op een scootmobiel. Best grappig, en dus gaan we ook met zijn allen nog even op de foto met hem erbij. Daarna maakt Jannie hem wel duidelijk dat we het laatste stukje vanaf de Erasmusbrug met ons eigen team willen lopen, en of hij dus terug zou willen gaan. Op de brug maken we nog een aantal mooie teamfoto’s waarbij ik spontaan vooraan op mijn hurken ga zitten. Dat blijkt helemaal geen goed plan te zijn. Mijn bovenbenen zijn dan wel iets hersteld, maar vinden dit toch niet echt leuk (dat is een understatement). Met moeite ga ik lachend op de foto, en nadat Linda heeft afgedrukt kom ik met een laatste krachtsinspanning nog maar net overeind.

Op de brug is er ook gelegenheid voor teamleden die dit willen om hun overleden familie of vrienden te herdenken en te eren door hun bos bloemen vanaf de brug in het water te gooien. Een mooi en ook emotioneel moment. Ik heb toch al gemerkt dat dit Roparun weekend mij enigszins emotioneel labiel heeft gemaakt. Ik weet in eerste instantie niet hoe dat komt, en dacht dat het misschien met de fysieke inspanning en ontberingen heeft te maken. Ik ben er echter later achter gekomen dat het vooral komt door de enorme teamspirit. Het is heel bijzonder om een dergelijke uitdaging samen als team te volbrengen, waarbij iedereen een eigen rol heeft en zijn of haar uiterste best doet om de tocht goed te laten verlopen. We blijken, ondanks de vele debutanten en de last minute lopers, een goed geoliede machine te zijn. Elk schakeltje van de Team 40 ketting is belangrijk, en ik heb dit weekend geen zwakke schakel kunnen ontdekken! Natuurlijk gaat er wel eens iets mis, is er miscommunicatie of onwetendheid, en is het busje wel eens de loper kwijt. Maar dat soort voorvallen vind ik niet erg en eigenlijk wel grappig. Het hoort een beetje bij het avontuurlijke karakter van het evenement. Het vergt gewoon een flexibele instelling van alle teamleden. En dat zat dit weekend wel snor. Er is werkelijk geen onvertogen woord gevallen, en daarnaast was de alom aanwezige humor een waanzinnig goede doping, die ons door de moeilijke momenten sleepte. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat er dit jaar een leuker en beter team is dan de onze. Niet zo gek dus dat hier wat emoties bij los komen.

Nadat we de fietsen in een speciaal vak hebben geparkeerd, lopen we gezamenlijk verder de Coolsingel op. Hier zie ik ook Petra en mijn dochters Anne en Tessa langs de kant staan. Prachtig moment en heel fijn om ze al even te kunnen begroeten. Ik krijg van elk van hen een bos bloemen, zodat ik met mijn armen vol mijn teamgenoten volg. Verderop worden we hartelijk ontvangen door een speciale Roparun crew. Aangekondigd door een enthousiaste speaker (die dit die middag toch al honderden keren gedaan moet hebben) en met een goed georganiseerde choreografie leggen we de laatste meters over de Coolsingel af. Ondanks dat het al heel rustig is met toeschouwers is het toch prachtig om hier aan te komen. Moe maar ook licht euforisch feliciteren we elkaar uitgebreid met deze mooie finish. Wat zijn we trots op elkaar! We maken nog een paar groepsfoto’s op een speciaal podium en gaan dan snel naar onze familie en vrienden. Eindelijk tijd om wat langer te praten, maar er is ook nog een ceremoniële handeling. Van Peter krijgen we één voor één een Roparun medaille omgehangen. Hij fluistert dat ik nu niet meer onzeker hoef te zijn of ik het wel zou kunnen, zo’n Roparun. Dat is een waarheid als een koe, en ik draag mijn medaille dan ook met trots.

Omdat we ’s avonds nog gezamenlijk eten bij Klein Duimpje, de eetgelegenheid van Jan, vertrekt iedereen na verloop van tijd met fiets, metro of tram richting IJsselmonde. Sommigen gaan eerst nog langs de Daniel om spullen op te halen, en Petra en ik gaan snel even langs huis. Daar neem ik een korte douche (wel langer dan 1,5 minuut), en scheer mijn grijze stoppelbaard eraf. (Dat is natuurlijk niet helemaal eerlijk naar de andere teamleden toe, maar ik kan het niet weerstaan.) Er is veel aanhang meegekomen naar Klein Duimpje en het eten, bereid met hulp van Dolf, is overheerlijk. Het biertje dat ik er bij neem trouwens ook. Na nog wat gezellig napraten, vertrekken we om een uur of negen huiswaarts. Moe en enigszins weemoedig, maar ook met veel voldoening. Mijn eerste Roparun zit erop!

Epiloog

Toen Jannie mij op vrijdag 6 juni, vlak voor vertrek naar Hamburg, een notitieblok in mijn handen drukte en mij vroeg om wat leuke gebeurtenissen van het weekend op te schrijven, had ik niet kunnen vermoeden dat dit zo uit de hand zou lopen. Thuis gekomen bleek ik nauwelijks twee kantjes aantekeningen te hebben geproduceerd, en ik moest dus vooral op mijn geheugen vertrouwen (niet echt een goed uitgangspunt). Het besluit om de opdracht wat breder te trekken, en de rest van het jaar ook toe te voegen, vergde nog wat extra speurwerk (vooral in mijn mailbox). Desondanks is het toch gelukt om een heel jaar Roparun activiteiten samen te bundelen in onze eigen Team 40 Kronieken. Ik heb er zelf heel veel plezier aan gehad om met regelmaat een hoofdstuk met nieuwe verwikkelingen jullie kant op te sturen. De enthousiaste reacties die ik tussentijds ontving (waarvoor dank) stimuleerden mij om vast te houden aan de ingezette schrijfstijl en frequentie van de kronieken. Het was soms mijn persoonlijke kijk op de gebeurtenissen, maar het is toch vooral een terugblik geworden op een mooi en soms ook hectisch Roparun jaar. Het heeft in elk geval het gevoel dat na afloop van het weekend heerste nog wat kunnen verlengen.

Lieve teamleden, hierbij wil ik jullie allemaal ontzettend bedanken voor een geweldig jaar en een onvergetelijk Roparun weekend! Ik zie al weer uit naar volgend jaar en hoop dat we in 2015 met een Roparun vanuit Parijs ook weer samen een goede prestatie, sportief en financieel, kunnen neerzetten.
Tot gauw!

Cor Berrevoets

 

Bekijk hier de foto's van 2014!

Compilatie Roparun 2014

Geplaatst in Blog | 3

Met dank aan de GoPro van Jaap hebben we dit jaar tijdens de Roparun korte stukjes kunnen filmen. Bekijk hier het resultaat.

Ook teamcaptain Peter Ober heeft tijdens de Roparun gefilmd en deze compilatie gemaakt:

Alle Tweets op een rij!

Geplaatst in Blog | 2

@Roparunteam40

10 juni, 2014

Deze foto van onze aankomst bij het @familiehuis wil ik je niet onthouden. Met dank aan Monica Schuurman. http://t.co/LKsVtvBl9i

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

10 juni, 2014

Prachtig om na deze intensieve dagen lekker aan te schuiven voor een heerlijke maaltijd. Dank aan Dolf en Nel! http://t.co/vn0cjPNFI2

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

10 juni, 2014

We slaan dit jaar bier en patat over en gaan naar de medaille uitreiking door Peter naar Klein Duimpje, de zaak van chauffeur Jan.



@Roparunteam40

10 juni, 2014

De hele Roparun al stralend, maar op 20 juni is Nikky echt de bruid als zij en John elkaar het jawoord geven. http://t.co/6nvcCUPqIl

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

10 juni, 2014

Door een erehaag van de onvermoeibare @Stg_Roparun vrijwilligers op naar de finishlijn. http://t.co/gcTFMgvfGD

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

10 juni, 2014

We worden verrast door Nikky’s toekomstige schoonouders met een prachtig boeket. http://t.co/lWVeSCVskN

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

9 juni, 2014

Op de Coolsingel een kleine file voordat we richting finish mogen. http://t.co/sl3fnHBFf5

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

9 juni, 2014

We komen niet als laatste binnen maar het scheelt niet veel. Meeste publiek al naar huis bij Familiehuis..,



@Roparunteam40

9 juni, 2014

Feestelijk onthaal door het @familiehuis !! Emoties bij vele teams… http://t.co/7ID2cGA5cp

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

9 juni, 2014

Vrachtwagen is gelost. Sommigen team 1 gedouched. Wachten op team 2. Bij Daniel tussen 1600 en 1630 uur.



@Roparunteam40

9 juni, 2014

Jan (chauffeur) Guido en Marja (masseurs) en Rob (catering) gaan samen met bus 1 naar Daniel. Motor Jaap en foto Linda volgen parcours.



@Roparunteam40

9 juni, 2014

Fietsers Nikky Peter Suzanne Marleen en lopers Alain Frans Hans Erik zijn er klaar voor! Hopelijk blijft het droog.. http://t.co/3xlYZTcevY

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

9 juni, 2014

Kort hierna vertrekt busje 2 richting Daniel en @familiehuis. Nog flink wat km’s te gaan zonder ondersteuning van het busje.



@Roparunteam40

9 juni, 2014

In een paar dagen tijd is busje 1 een enorm hecht team geworden. http://t.co/iYqGJEmQ1p

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

9 juni, 2014

Om 1150 zit het erop voor de lopers Marianne Anna Albert Cor en voor de fietsers Jacqueline Monique Jannie en Ferry! Echte kanjers!



@Roparunteam40

9 juni, 2014

In Leerdam verwennen we onze #RopaRun2014 team 40 kanjers met gebakken ei en verse fruitsalade. http://t.co/VccTGBMfWo

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

9 juni, 2014

Busje 1 naar de “laatste rustplaats” van dit “avontuur voor het leven” van de #RopaRun2014 http://t.co/vkuwMguklK

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

9 juni, 2014

Om 635 uur nemen Cor Marian Albert Anna het over van Frans Erik Alain en Hans. Een na laatste etappe! http://t.co/uRilXHVqBe

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

9 juni, 2014

Onder de luifels ontbijt met massage. Gelukkig is het gedonder over en wordt het langzaam blauw. http://t.co/IB5SM1q8r4

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

9 juni, 2014

Om 05.15 uur wordt Anna verrast door een bezoek van pa en broer. http://t.co/qNzwCe9T3C

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

9 juni, 2014

Na een heerlijke douche in de kazerne om 03.45 uur aan de tomatensoep! http://t.co/t0sNSajhsU

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

9 juni, 2014

Brandweer Ede verlicht het parcours met kaarsjes. Erg indrukwekkend! http://t.co/WlHwIbDrS1

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

9 juni, 2014

Onderweg naar Ede zien we het in de verte bliksemen. Het begint nu ook te plenzen. Hopelijk heeft team 2 mazzel.



@Roparunteam40

9 juni, 2014

Nu naar Ede waar we in de brandweerkazerne mogen douchen… http://t.co/nDKWuFlunu

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

9 juni, 2014

Wissel om 0025 uur. Iets vertraagd. De pijntjes worden volbaar maar de sfeer wordt steeds beter. Cor blijft maar schrijven!



@Roparunteam40

8 juni, 2014

Terwijl busje 1 aan haar 4e en 1 na laatste etappe begint, kunnen de andere teamleden aan tafel. http://t.co/oZHZXsKKfN

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

8 juni, 2014

En het smaakte weer prima! http://t.co/YM2RZUkTh7

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

8 juni, 2014

Om 1949 uur zit de etappe er voor busje 2 op. Precies 5 uur op pad incl tochtje door Dierenpark Emmen. Was erg warm maar toch alles oke!



@Roparunteam40

8 juni, 2014

En Guido droomt van een heerlijke massage…. http://t.co/RHX0NypKEU

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

8 juni, 2014

Relaxed toch! http://t.co/Nfye8urKE1

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

8 juni, 2014

De gastvrijheid van Gerben in Bruinehaar is enorm. Voor het 3e jaar watertanks gevuld, afval gedropt en gechilled. http://t.co/H62RuxR9WD

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

8 juni, 2014

In de schaduw smikkelt busje 1 van de nasi met alles drop en dran. http://t.co/cj99JVrU4o

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

8 juni, 2014

Om 1449 uur start etappe 6. De pauze in Kluse is ingelopen en gefietst. Erik lost Albert af. http://t.co/mvtakm6xR2

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

8 juni, 2014

Noodweer voor de lopers vanaf Parijs maar wij houden het evenmin droog ☔️ http://t.co/HQhTTFQJOH

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

8 juni, 2014

We zijn nu in Emmen met goed 3G netwerk. Je bent weer helemaal bij. Tot later!



@Roparunteam40

8 juni, 2014

Net als ieder team worden ook onze toppers door het promotieteam toegejuigd. http://t.co/krXNZKfh30

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

8 juni, 2014

Niet alleen eten maar ook heerlijk warm douchen. Zij kunnen er weer tegenaan! http://t.co/s6GooNfXbh

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

8 juni, 2014

Ik heb een nieuwe foto op Facebook geplaatst fb.me/322owh1i1



@Roparunteam40

8 juni, 2014

Ik heb een nieuwe foto op Facebook geplaatst fb.me/6xqq7cqG8



@Roparunteam40

8 juni, 2014

Ik heb een nieuwe foto op Facebook geplaatst fb.me/19vHH6BIu



@Roparunteam40

8 juni, 2014

Ik heb een nieuwe foto op Facebook geplaatst fb.me/33gK7sNTj



@Roparunteam40

8 juni, 2014

Hoera we zijn aangekomen in Nederland, maar we zijn pas op de helft. Op naar de Coolsingel!



@Roparunteam40

8 juni, 2014

Topoverleg tussen oude en huidige captain… http://t.co/9RBhQT3qL2

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

8 juni, 2014

Jan moest wat verder weg parkeren. Prive chauffeur Jaap biedt uitkomst! http://t.co/2PSjfJvHk2

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

8 juni, 2014

Mooie fotomomenten! http://t.co/CA1oneOsLo

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

8 juni, 2014

Het weerzien met onze oud teamgenoten Ina, Leo en Ria! http://t.co/nrORrdfA4x

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

@Roparunteam40

8 juni, 2014

Tussenstop in Kluse waar we hartelijk zijn onthaald op het Roparun steunpont. Soep, rookworst en croissants vonden gretig aftrek.



@Roparunteam40

8 juni, 2014

Om 1049 uur start etappe 5. Nagenoeg op schema. Net wat druppels en nu weinig zon. Heerlijk weer voor sporters!!



@Roparunteam40

8 juni, 2014

Wisselben start 4e etappe om 0514 uur. Ongeveer 10 minuten achter op schema. nachtlopers hebben onderweg genoten.



@Roparunteam40

8 juni, 2014

Om 0505 uur gemasseerd door 4 handen. Dit had debu Erik nooit verwacht!! http://t.co/wfxyuz0pBk

Bekijk afbeeldingVerberg afbeelding




Tweet Afbeelding

Roparun 2014 verslag van Nikky

Geplaatst in Blog | 5

Roparun 2014

Roparun 2014

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voorafgaand aan deze Roparun hebben we behoorlijk wat tegenslagen moeten verwerken. Waar we begonnen met een compleet team en twee reserve lopers hadden we een paar weken van te voren drie lopers te kort en heeft de tweede fysio/sportmaseuse twee dagen voor vertrek naar Hamburg afgezegd. De lopers hadden we vrij snel gevonden, mede dankzij facebook kregen we voldoende aanmeldingen om een extra team te kunnen starten. Maar waar vind je een fysio/sportmasseur in binnen twee dagen die bereid is het pinksterweekend met ons mee te gaan? Gelukkig was Marja (onze sportmasseuse die dit jaar heel graag als fietster mee wilde) bereid om ook dit jaar als sportmasseuse mee te gaan.

Vrijdagochtend 08.00 uur. We verzamelen bij de Daniel den Hoed kliniek waarvandaan we over ongeveer twee uur zullen vertrekken naar Hamburg. Oud teamlid Ina heeft een spandoek gemaakt met aan de ene zijde ‘Daniel kanjers’ en aan de andere zijde ‘heel veel plezier en succes’. Erg leuk als je ‘s ochtends aankomt en je komt dit, tussen twee infuuspalen hangende, spandoek tegen!

Na twee uur inladen, koffie drinken, kennismaken met de nieuwste teamleden en al heel veel lol en gezelligheid gaan we op weg naar Hamburg! Ik zal het eerste stuk rijden. Als we wegrijden zeg ik nog tegen Peter, dit jaar branden er geen lampjes in de auto…

Vorige jaar hadden we van te voren wat pech met het busje dat we gehuurd hadden. Bij het wegrijden uit de garage brandt het accu lampje. Na een paar telefoontjes komt de man van de garage de accu opladen, het busje lijkt het weer te doen. Maar na een half uur stopt de motor met draaien. We bellen opnieuw. Er wordt een nieuwe accu ingezet. Dit lijkt de oplossing, maar schijn bedriegt. Terwijl we naar onze sponsor rijden om bloemen te overhandigen gaat het lampje weer branden. We moeten terug naar de garage en krijgen uiteindelijk een ander busje.

Vrijdag 10.30 uur. We rijden de snelweg op. En jahoor, er gaat weer een lampje branden… Peter vertelde dat hij dit gisteren ook al had en hier al mee terug geweest is naar de garage. Blijkbaar is het probleem toch nog niet opgelost. We bellen de garage en moeten terug komen. De auto maakt niet meer dan 3000 toeren en schakelt vaak niet verder op dan zijn vierde versnelling. Bij aankomst staat er al een ander busje voor ons klaar. We zijn erg teleur gesteld, geen automaat (vind ik overigens niet erg) maar nog erger met dit prachtige weer, geen airco! Bij nadere inspectie blijkt dat het enige achterraam dat open zou moeten kunnen niet open kan, het zit dicht getaped en gekit. Het is kiezen of delen, het autoverhuurbedrijf heeft geen andere busjes. We plakken de stickers op het nieuwe busje en laden alle spullen over. Wanneer we het raam aan de passagierskant proberen te openen merken we dat dit raam ook niet open kan, de motor van het raam is kapot. Hier gaan we niet mee akkoord, met negen personen in een busje waar slechts een raam open kan is zelfs onverantwoord met deze zomerse temperaturen. We krijgen toch een ander busje, helaas weer zonder airco maar met vier ramen die open kunnen. Weer plakken we de stickers op de auto en laden alles weer over. Onderweg komen we erachter dat dit busje best oud moet zijn, er zit namelijk een cassettespeler in… Verplicht naar de duitse radio luisteren dus.

Vrijdag 11.30 uur. Busje 2 is vertrokken! Na ruim anderhalf uur rijden komen we samen met busje 1 en de vrachtauto. Zij hebben gepauzeerd, en na een korte plas-stop (en mc flurrie) voor ons busje, gaan we gezamenlijk verder. Frans neemt het stuur over. Nu kan teamcaptain Peter eindelijk gaan slapen. De rest van het busje volgt terwijl Frans en ik lol hebben door alles wat op de duitse radio gezegd wordt na te praten. Af en toe rijdt Frans te hard of neemt plotseling een afslag omdat hij zelf moet plassen, zodat de vrachtauto en het andere busje ons even ‘kwijt’ zijn, maar gelukkig zijn er mobiele telefoons. Het laatste stuk rijdt Peter. Gelukkig belanden we niet in lange files en gaat alles verder voorspoedig. What doesn’n kills you makes you stronger…

Vrijdag 18.00 uur. We arriveren bij het hotel en krijgen uitleg van de receptioniste. Ook Jaap en Susanne arriveren op de motor. De kamerverdeling wordt gemaakt en we krijgen de gelegenheid om ons even op te frissen. Ik deel de kamer met Susanne, Jaap en Alain. Ik twijfel nog even of in mijn roze heuptasje om doe, maar op advies van Susanne doe ik het maar wel (het is wel heel handig). We lopen de trap af en gaan naar buiten. Er zitten een stuk of vijf teamleden buiten met roze shirts. Ik zeg; ‘zo wordt het een roze avond ofzo’? Niemand reageert op mijn opmerking. Al gauw wordt het duidelijk dat het inderdaad een roze avond wordt, ik voel nattigheid. Ik ga namelijk over twee weken trouwen en aangezien roze mijn lievelingskleur is… Linda, Anna, Jacqueline en de anderen die nog niet buiten waren komen de trap af met een dienblad met Flugels, feiglings, zonnebrillen en wat spullen die ik aan moet trekken. Jannie heeft nog een reserve roze (hardloop) shirt meegenomen voor het geval ik vanavond voor een andere kleur gekozen had. Uiteraard heb ik al een roze shirt aan en kan Cor, die geen roze shirt aan heeft, Jannie haar roze reserveshirt aan! Nadat ik mijn kroon/sluier, sjerp en button op/aan heb gaan we op pad. Mijn taak: voor zoveel mogelijk geld Flugels verkopen, de opbrengst is uiteraard voor de Roparun! Ik heb wat last van koudwatervrees en weet echt niet hoe ik die dingen ga verkopen, mijn Duits is echt behoorlijk slecht (ondanks dat Frans en ik de duitse radio de hele dag hebben nagepapagaaid). Met wat hulp (lees; heel veel hulp) van mijn teamleden hebben we de eerste slachtoffers al snel gevonden. Ik drink mezelf ook maar wat moed in, wie weet helpt het ;). Bij aankomst in het restaurant heb ik al behoorlijk wat verkocht, er zit ongeveer 70 euro in mijn roze buiktasje.

 

Roparun 2014Vrijdag 20.00 uur. We genieten gezamenlijk van een heerlijke maaltijd. Een erg leuk gezicht al die roze shirts bij elkaar! Ook het koude biertje smaakt goed na deze warme auto-dag. Na het eten zal ik nog wel aan de bak moeten met mijn verkoopskills, Jacq heeft een hele rugzag vol Flugels, er lijkt geen eind aan te komen… Gelukkig hebben de mensen op straat nu wat meer alcohol op, dat verkoopt makkelijker. Ook komen we wat nederlanders tegen, nu gaat het me wel gemakkelijk af. De beste deal van de avond is met een nederlandse jongen/man hij geeft mij vijftig euro voor 6 Flugels!!! Sommige teamleden hebben het wel gehad na deze drukke dag en gaan lekker hun bedje opzoeken. Het grootste gedeelte gaat echter nog een drankje doen. Na het drankje moet ik toch echt af van die laatste Flugels, met hulp van vooral Frans en Jacq lukt het me alle Flugels te verkopen, nu kunnen ook wij onze bedjes opzoeken, op naar morgen, op naar de start van de Roparun!Roparun 2014

Zaterdag 6.00 uur. Ik word wakker. Veel te vroeg want we hoeven pas om half acht aan het ontbijt te verschijnen. Naast ons slaapt een sportteam met jongetjes van een jaar of negen, zij zijn ook wakker en maken behoorlijk wat lawaai. Ik blijf nog in bed liggen tot de wekker van Alain om iets voor zevenen gaat. We zijn alle vier (zelfs Suus) snel wakker en kleden ons aan. Om kwart over zeven ga ik alvast naar de ontbijtzaal samen met Alain. Ik weet dat ik meestal niet de eerste ben, maar bijna het hele team is al beneden inclusief Frans. Dit kan in de krant! Frans is namelijk als laatste naar bed gegaan (heeft nog een potje gepoolt met Jaap) en is eigenlijk nooit op tijd tijdens het ontbijt. Hij blijkt al vanaf kwart over zes beneden te zijn. De zon scheen zijn kamer in en het was behoorlijk warm en lawaaierig. Om half acht hebben de meeste teamleden dus al gegeten maar het is reuze gezellig en we zitten daar wel een tijdje.

Zaterdag 8.30 uur. We gaan naar het startterrein. De meeste van ons gaan lopend, de anderen gaan de busjes vol tanken. Bij aankomst op het startterrein zien we de vrachtauto gelijk staan, Jan heeft een mooi plekje achter in een hoek weten te bemachtigen. We spannen de luifel en zetten alle banken en tafels klaar. Ieder doet zijn ding. We gaan met zijn allen aan tafel waar Jannie de mensen die dit jaar een bijzondere leeftijd hebben bereikt een cadeautje geeft. Ook krijgen we allemaal een gelukshartje en steken we twee kaarsjes aan voor de mensen die aan kanker zijn overleden/voor wie we dit doen. We genieten van de heerlijke taart om te vieren dat Roparun team 40 dit jaar zijn 10000ste kilometer maakt! Na dit officiele stukje gaan we met zijn allen kijken hoe de eerste teams van start gaan. Eerst maken we nog een teamfoto onder de startboog. Ik word geinterviewd door iemand van de organisatie die nieuwsgierig is waarom ik een sluier op mijn hoofd heb. Ik word met foto en verhaal op de Roparunsite gezet! Na de start gaan we terug naar de vrachtauto. Peter spreekt de route met de fietsers door. Hierna gaan we met zijn allen lunchen. Na de lunch maakt busje 1 zich langzamerhand klaar voor de start. Ik ga met Frans en Suus op pad om de maaltijden die de lopers van de Roparun krijgen te ruilen voor alleen wat stokbrood en salade. Ook dit jaar mag dit weer en we staan een poosje gezellig te praten met een man van de organisatie.

Zaterdag 14.30 uur. (eigenlijk iets eerder) We begeven ons naar de start. Albert mag dit jaar starten met lopen, dit houdt indirect ook in dat hij de 10000ste kilometer van het team mag lopen! Hij is erg vereerd dat hij dit mag doen. Jannie is de fietster die van start mag gaan in Hamburg. Omdat de auto de eerste kilometers niet op het parcours mag zijn er ook twee lopers op de fiets namelijk Anna en Cor. Bij de start is het erg gezellig, tijdens het nummer van Queen (verzoekje van de fietster van het team dat gelijktijdig met ons start) gaat Albert helemaal los samen met de loper van het andere team dat van start gaat, erg leuk om te aanschouwen! Maar dan is het eindelijk zo ver, we tellen van tien naar 0 en onze Roparun 2014 is begonnen!!! Het is erg warm, vooral voor de lopers, maar wat is het toch fantastisch om hier aan de start te mogen staan!

Zaterdag 16.00 uur. We komen aan bij onze eerste rustplek Vierden. Bij de boerderij waar we vorige jaar gestaan hebben staan nog geen andere Roparunners. Peter en Frans gaan naar het woonhuis om te vragen of we hier een paar uurtjes mogen staan. Ze leggen uit wat we aan het doen zijn en de eigenaresse vindt het helemaal prima! We rijden dit jaar wat verder door op het erf, een heerlijke plek langs de graanvelden (beetje jammer van alle insecten). Wederom spannen we de luifel voor wat schaduw en zetten de banken en tafels neer. De meesten van ons gaan nu voor de eerste keer hun blauwe krat herpakken en een tasje klaarmaken voor in de auto tijdens het eerste blok. Daarna pakt iedereen zijn rust. De een gaat even in de vrachtauto liggen, een paar anderen pakken een matje en leggen het buiten neer of nemen plaats aan de tafels. Suus had het fantastische idee om wat Radler 0.0% mee te nemen. Ze had ze in de piepschuim dozen met ijs gedaan, dit werkt echter zo goed dat we ruim een uur moesten wachten voor de ‘biertjes’ ontdooid waren! Ondertussen was Guido bezig met de eerste massages en kon Rob aan de slag met de macaroni. Ondertussen kwamen Jaap en Linda aan die ons konden vertellen dat het andere team even verkeerd gelopen was waardoor ze waarschijnlijk wat vertraging zouden oplopen. We gingen wat vroeg eten omdat dit voor de lopers beter is (we zouden rond half acht vertrekken) Ondanks de heerlijke rustplaats duurde het wachten erg lang want ook wij wilden nu het parcous op!

Zaterdag 19.45 uur. We gaan aan ons eerste blok beginnen! Terwijl we staan te wachten stopt er een motor van de organisatie, ook deze motorrijder is benieuwd waarom ik een sluier op mijn hoofd heb, we gaan samen op de foto en hij vervolgt zijn route. Busje 1 komt aan en we kunnen even bijkletsen hoe hun eerste blok is verlopen. Vooral erg warm… En even verkeerd gelopen. Het praatje is niet voor lange duur want in de verte zien we de loper en fietsers aankomen. Dan is het zover, Suus en ik starten met fietsen en Alain met lopen. We hebben besloten de lopers op alfabetische volgorde van de beginletter van hun voornaam te laten lopen, wanneer je moe bent hoef je niet lang na te denken wie er aan de beurt is. We zijn blij dat we aan het avondblok beginnen, de zon is weg en de temperatuur is iets gezakt. Voor de fietsers heerlijk weer want we dragen allebei alleen een shirt en ik zelfs een korte broek. Wel hebben we de lichtgevende hesjes al aan want vanaf acht uur moeten deze officieel gedragen worden. Na een paar wissels krijgt Peter een sms van de organisatie, de hesjes hoeven nog niet gedragen te worden omdat het nog lang niet donker is, pas om negen uur zijn ze verplicht. Na ruim twee uur krijgen we de eerste fiets wissel en stappen Suus en ik in het busje. Het begint donker te worden, mijn zwakke punt want ik ben best wel een beetje nachtblind. In de auto gaat het nog wel maar op de fiets zie ik regelmatig dingen/mensen/spoken die er niet zijn. Daarom hebben Suus en ik een dealtje. Suus rijdt niet graag in het busje dus zij navigeert en fietst voorop (vooral in het donker) en ik rijd de auto en fiets meestal achterop. Wat zouden wij zonder elkaar moeten?!

Zondag 00.12 uur. We komen aan bij het tweede wisselpunt, Borgveld. Het andere team neemt het van ons over en wij gaan verplaatsen naar de volgende rustplaats, Wardenburg. Nu zijn we allemaal wel toe aan een beetje slaap. We parkeren bij een supermarkt, vlakbij een bos. Suus, Marleen, Peter en ik vullen de bus alvast aan voor het volgende blok zodat we dat niet hoeven doen als we net wakker zijn. Suus en ik moeten nog even plassen en besluiten dit achter het gebouw te doen, niet in de bosjes maar gewoon buiten het licht van het pand, er is verder toch niemand anders…. We zijn net klaar als we autolampen zien. Polizei, hihi! Ze vragen ons hoe het gaat en hoe ver we nog moesten. Ze hadden niet een halve minuut eerder moeten komen, dan hadden wij gezellig in de spotlights gezeten! Nu gingen ook wij slapen, ik lag weer drie hoog in het stapelbed dus een hele klim voor ik erin lag. Na een uur of twee kwam de ‘wake up call’ ik was direct wakker. Heerlijk als je uit je bed komt en er wordt gevraagd wat je wilt eten en drinken! De lopers werden ondertussen gemasseerd en de fietsers konden op hun gemak bijkomen, de auto was immers alweer voorzien van eten en drinken voor onderweg.

Zondag 5.00 uur. Ook in blok twee gaan Suus en ik van start op de fiets. Het is heerlijk om nu op de fiets te zitten, de zon komt op en het belooft een mooie dag te worden. Vlak voor de fietswissel begint het een beetje te regenen, de theorie van Suus en mij, de lopers hebben net niet hard genoeg gelopen 😉 Gelukkig is de regen voor Peter en Marleen ook van korte duur. Blok twee verloopt soepel, Frans voelt iets aan zijn kuit maar hij denkt dat het na een massage beter zal gaan. Ons team loopt de achterstand in en we zitten weer op schema!

Zondag 09.50 uur. We zijn bij de wisselplek in Surwold aangekomen en verheugen ons om naar het steunpunt in Kluse te rijden. Team 1 zal daar tijdens hun derde blok even stilstaan om snel een broodje hemaworst naar binnen te schuiven maar wij blijven hier een uurtje. Heerlijk genieten van een echte douche en schone toiletten. Bij aankomst staan de oud teamleden van team 40; Ina, Leo en Ria al op ons te wachten. We praten even bij hoe alles tot dan toe gaat en gaan ons dan even opfrissen. Daarna is het dan toch echt tijd voor een heerlijk broodje hemaworst, een kop soep en de gezellige sfeer. Vanaf Kluse rijden we naar Emmen. Eerst verdwalen we nog een beetje om vervolgens over een enorm lange, hobbelige weg in Nederland aan te komen.

Zondag 12.00 uur. In Emmen parkeren we bij een campeerwinkel. Ook hier staan geen andere teams dus een heel parkeerterrein voor onszelf. Mijn schoonouders staan vlakbij op de camping en komen ons bezoeken. Op ons verzoek hebben ze acht zakken met mini Mars, Twix, Bounty en natuurlijk speciaal voor Frans; Milkyways mee genomen! Super lekker want dit misten we echt in het busje! De massagetafels worden ondertussen uitgeklapt en de lopers worden gemasseerd. De meeste teamleden blijven wakker. We drinken een kopje koffie met elkaar en bekijken foto’s, Jaap en Linda hebben zich ook weer bij ons aangesloten. Ondertussen begint het aardig te regenen, misschien voor de lopers wel lekker want ook vandaag is het weer erg warm.

Zondag 15.00 uur. Het is tijd om aan ons derde blok te beginnen. Het houdt op met regenen. Dit keer beginnen Peter en Marleen met fietsen en zullen Suus en ik het busje rijden. Een moeilijk begin voor ons, de auto mag niet op het parcours want deze gaat namelijk door de dierentuin! Ook zijn er wegwerkzaamheden en even weten we het niet meer. We gaan af op onze kennis van vorige jaar, we vermoeden dat de loper die nu op de route is, Eric, een flink stuk zal moeten lopen. Dit klopt, Eric loopt een kleine drie kilometer. Bovendien is het toch weer erg warm. Vol goede moed gaan we verder. Op dit stuk van de route zijn meerdere stukken waar een auto niet is toegestaan en verderop gaan we nog een keer de fout in, dit keer is Frans de sjaak. Hij loopt ruim drie kilometer. Het routeboek klopte niet helemaal… Na deze voorvallen zijn Suus en ik blij dat we weer mogen fietsen. Het is een zwaar blok voor de lopers, ze krijgen wat kleine pijntjes, het is warm en de snelheid zakt wat. Gelukkig komen we goed aan bij het volgende wisselpunt. We proberen de sfeer goed te houden en praten onderweg veel met elkaar. Hier komt ook de kreet Alain, appartement, absolutement vandaan. Alain woont in een appartement en heeft zo’n beetje de hele Roparun 11.4 gelopen zonder dat we dit tegen hem hoefden te zeggen!

Zondag 20.00 uur. Aankomst bij het wisselpunt in Bruinehaar waar team 1 aan hun vierde blok gaat beginnen. Wij rijden naar Zutphen waar we op een industrieterrein parkeren. Ook nu kunnen we onze slaap goed gebruiken. Eerst nog even het busje bijvullen en dan toch eindelijk lekker naar bed! Als we wakker worden gaat het de hele riedel weer beginnen. De lopers worden gemasseerd en wij krijgen weer een heerlijk broodje hagelslag en een bakkie koffie van Rob. Als iedereen is gemasseerd en heeft gegeten moeten we toch echt aanstalten maken om weg te gaan, het gaat dit blok niet vanzelf… Wanneer we Zutphen binnenrijden zien we het andere team op het parcours, we moeten ons echt een beetje haasten! Het plan is om met alle lopers door Zutphen te lopen, ze schijnen hier van alles georganiseerd te hebben. Jannie weet ons te vertellen dat er nog maar vier teams achter ons lopen, we lopen dus echt in ‘de staart’ van de Roparun…

Maandag 02.00 uur. Bij aankomst op het parcours in Zutphen is het grote feest al over maar gelukkig zijn ze ons niet vergeten, de ruiten van de auto worden schoongemaakt en we krijgen een goodiebag. Ook nu rijden Suus en ik het busje, wij willen namelijk graag over de Veluwe fietsen. Onderweg bij Apeldoorn maken we nog een foto, met zijn allen in het busje met alle lampjes aan, Apeldoorn redlightdistrict part 2 (vorig jaar part 1). Onderweg komen we de touringcar van het Ijsselland ziekenhuis tegen, zij lopen voor ons, we praten even bij. Er wordt gewaarschuwd voor erg slecht weer. Tot nu toe flitst het af het toe en het regent. Maar gelukkig lijkt het noodweer ons bespaard te blijven. Wanneer Suus en ik op de fiets stappen is het droog. We gaan aan het donkerste deel van de route beginnen. Bij een dixie moet Suus plassen en vraagt of ik bij haar kan blijven omdat ze een gek in een drakenpak zag, dit kan echter niet want het busje is niet in de buurt en de loper loopt verder, ik schreeuw dat het niet gaat. Daar staat de organisatie, ze geven me een lichtgevend armbandje en ik vraag of een van de motorrijders Suus wil opwachten bij de dixie omdat ze het eng vindt in het donker, hij lacht, ik roep nog na dat ze hem wel zal vertrouwen omdat hij een jas van de organisatie draagt. Nadat Suus ons weer heeft ingehaald blijkt dat de man in het drakenpak ook bij de organisatie hoort hihi!. Het grappige is dat ik eigenlijk ook moest plassen bij die dixie maarja dat gaat niet als je allebei moet fietsen. Na verloop van tijd moest ik echt nodig. Volgens ‘buienalarm’ is het ook echt nodig om nu een regenpak aan te trekken. Ik fiets vooruit om te plassen en m’n regenpak aan te trekken, kom ik bij het busje ligt Frans in de bosjes met een laken over zijn hoofd, ik schrik me helemaal kapot! Terwijl ik zit te plassen flikt hij hetzelfde bij Suus, ook zij gaat keihard gillen. Vlak nadat ik mijn regenpak aan heb gaat het behoorlijk regenen, voor de lopers is dit zo slecht nog niet. Ze lopen allemaal goed en lijken nergens meer last van te hebben. Het tempo wordt door een paar lopers zelfs wat opgeschroefd! Het begint alweer licht te worden en het houdt op met regenen. Onderweg genieten we ook van de natuur en de jonge dieren. Zo hebben we veel kleineminibabyponypaardjesveulentjes gezien ;). We eindigen deze etappe bij de brandweerkazerne in Ede, deze heeft er een heel feest van gemaakt! We krijgen een heerlijke pannenkoek in onze handen gedrukt. De groepswissel zou in de kazerne plaatsvinden, maar waar is het andere team? We staan een minuut of tien te wachten voor het andere team komt, iets in de communicatie is niet helemaal goed gegaan… Na de wissel gaan we naar ons laatste rustpunt.

Maandag 7.45 uur. Aankomst in Leerdam. Vorige jaar was de dierenarts in eerste instantie niet zo blij dat we op zijn terrein stonden, maar Jannie heeft met deze man gesproken en uiteindelijk mogen we dit jaar weer op zijn terrein staan! We zijn dus zeker van een plek, of toch niet… Bij aankomst blijkt dat een ander team ons plekje heeft ingepikt, we moeten nu eerst op zoek naar een andere plek. Vlakbij staan we op het terrein van een bedrijf dat in kunstgras doet. Als we alles hebben uitgepakt en even lekker op het kunstgras liggen te relaxen komt de eigenaar, hij moet een aanhanger in de schuur zetten. Gelukkig vind hij het niet erg dat we op zijn terrein staan en we helpen hem met zijn aanhanger. We krijgen een heerlijk gebakken eitje en fruitsalade (made by Linda) van Rob, wat smaakte dat goed zeg! We zijn klaar voor het laatste blok, nu maar wachten tot team 1 komt.

Maandag 13.00. We wachten met zijn allen op team 1, alle lopers lopen nu even, ze zijn blij dat het erop zit! Wij maken ons klaar om te gaan. We hebben fietstassen vol met vooral drinken want het is wederom warm. We zijn met het hele team op het parcours, een loper en zeven fietsers! Ik vind dit echt het leukste blok, je wordt overal aangemoedigd door mensen langs de weg en voorbijgangers. Met elkaar op de route zijn is super gezellig! De lopers doen het geweldig, de snelheid zit er nog goed in! Maar we moeten ook wel, de Coolsingel sluit om 18.00 uur en het schijnt dat er nog maar twee teams achter ons zitten… Vlak voor Ridderkerk krijgen we te maken met een tegenslag, de brug gaat vlak Roparun 2014voor onze neuzen open, erg jammer want hierdoor verliezen we tijd. Ook in Ridderkerk en Barendrecht is te zien dat het feest al een beetje over is maar gelukkig staan er nog genoeg mensen die ons staan aan te moedigen. Mijn ouders staan in Barendrecht om ons team aan te moedigen, erg leuk! Rond 17.15 uur komen we aan bij de Daniel. Een emotioneel moment, er staan veel mensen om ons binnen te halen, we krijgen een roos en sticker van de vrijwillergs van het familiehuis. Mijn vriendin Anne staat er met haar dochtertje Saar met ijsjes voor het hele team. Ook mijn vriend John is er en fietst een stuk met ons mee richting de Coolsingel. Onderweg blijkt dat een paar mensen zichzelf overschat hebben en niet het hele stuk naar de Coolsingel kunnen hardlopen. We hebben dus eigenlijk te weinig fietsen… Gelukkig ben ik wel gewend aan het lopen van een kilometer of zes dus ik heb (met fietsbroek) tot vlak voor de Erasmusbrug hardgelopen. Ook John heeft zijn fiets nog een stukje afgestaan aan Anna. De aankomst op de Coolsingel was erg leuk, er waren veel mensen van de organisatie die er een echt feestje van maakten. Twee minuten na onze binnenkomst werd er begonnen met opruimen… Gelukkig stonden er veel familie en vrienden van de teamleden langs de kant te wachten op ons team, we kregen bloemen van John, zijn ouders, mijn ouders en John zijn tante, erg lief! We konden geen bier en patat meer kopen en zijn dus maar weer op de fiets naar de Daniel gestapt. Hiervandaan gingen we met bijna het hele team naar Klein Duimpje, de zaak van Jan, waar Dolf en Nel weer hadden gezorgd voor een heerlijk diner! Na het eten zat ik behoorlijk in te storten en zijn we lekker naar huis gegaan. De volgende dag werd ik om 13.30 uur weer wakker!

Ik kijk terug op een fantastische Roparun, heel bijzonder hoe we met elkaar omgaan en wat een saamhorigheid er heerst! Zelfs de teamleden die ik nog nooit had ontmoet lijk ik nu al jaren te kennen.

Jan, Guido, Marja, Rob, Jaap, Linda, Jannie, Jacqueline, Ferry, Monique, Cor, Albert, Marian, Anna, Peter, Marleen, Frans, Eric, Hans, Alain en mijn maatje Susanne, heel erg bedankt voor weer een mooie Roparun!

Roparun 2015 ben ik zeker weer van de partij!

Nikky

1 2 3